SANCI..

Bu akşam sizlere hüzünlerden, gözyaşından, anılardan bahsetmeyi düşünmüyorum İnsanın ruh hali kolayca değişebiliyor. Bir gün ağladığımız bir şeye ertesi gün gülebiliyoruz. Allah'tan her daim afiyet ve güzellik istemekte fayda var.İnsanın ruh halinin gün içinde değişmesi normaldir, çünkü insan bir gönül taşıyor, gönlün de baharı var, kışı var.İnsan olmak sancılı bir yürüyüşün neticesinde gerçekleşen bir haldir. Sancı kelimesi o kadar çok şeyi çağrıştırıyor ki; her insan bu sancıları yaşıyor. Köprü altında tiner çeken çocuk, yağmur bekleyen çiftçi, sınava çalışan öğrenci, yoldan geçerken farkına bile varmadığımız hurdacı eskici ne derseniz, öykü yazan bir insan bile bir şekilde sancı çekiyor. Dünyanın düzeni de böyle kurulmuş, insanın mayası sancılarla yoğrulmuş. Adem (a.s.)'ın yeryüzüne sürgün edilişi sancıların başlangıcıydı belki de? Kıyamete değin insanoğlu sancılar çekmeye devrimlerle, depresyonlarla, savaşlarla, açlıkla imtihan olmak ve sınanmak durumunda.Yazının başında hüzünlerden bahsetmeyeceğim demiştim, fakat devam eden satırlarda hüzünden başka bir şey yok gibi. Sanki sevinçler devirler öncesinde kalmış, ne dersiniz? Haksızlık ediyorum, her doğan gün, sağlıkla alınan her nefes sevince ve şükre vesile olmalı. Sevinçten ağlamalıyız Rabbimize kul Rasulüllah (s.a.v.)'e ümmet olduğumuz için. Her şeye rağmen bir insan olarak yaratıldığımız için, akıl, idrak ve gönül sahibi olduğumuz için. İnsanları sevebildiğimiz için, kendimizi sevebildiğimiz için sevinç duymalıyız. Ne kadar önemliymiş kendimizi sevebilmek, bütün hatalarımıza rağmen.Yazının mutfağında sakin bir gece radyoda derin sevdaya atılmış birisi halini arz ediyor, güzel bir gözmüş nedeni, olabilir diye düşünüyoruz, neden olmasın ki... İnsanız.