Kader

"Mutluluğa koşalım birbirimizi ezmeden", on üç yaşlarında yazdığım bir şiirin son satırı. Herhalde bir başkasından duymuş olmalıyım, çünkü on üç yaşında bir insanın akıl edip de söyleyebileceği bir cümle olduğunu sanmıyorum.Sevgili okuyucular, sizler bu cümleyi okuyunca neler düşündünüz? Mutluluğa koşarken ezdiğiniz, çarptığınız ve ya koşmasını engellediğiniz biri oldu mu? Ya da şöyle soralım; mutluluğa koşarken sizi ezen, size çarpan, sizi engelleyen birilerini hatırlıyor musunuz? Ben her iki soruya da "evet" cevabını veriyorum üzülerek ve bazı eski hatıraları yad ederek. Ve şöyle diyorum artık; "Olan olmayandan daha hayırlıdır."Hepimizin zaman zaman hatalar yaptığımız olmuştur, çoğu zaman dersimizi de almışızdır. Zamanı geriye döndüremeyiz, söylenen sözleri geri alamayız, yapılan davranışlar için bazen özür bile dileyemeyiz. İşte böyle garip, işte böyle hazin bir öyküdür yaşamak.Olgun bir insana neler yaşadığını, neler geçirdiğini hiç sordunuz mu? Bakışlar sabitleşir, gözler yaşarır ve bulutlanır, insan olmak gerçekten kolay değildir. İnsan hata yapar, pişman olur, üzülür ve böylelikle beşer olduğunu fark eder."İki kapılı bir handa yürüyorum gündüz gece" diyor Aşık Veysel Şatıroğlu, insan yürüyor lakin nasıl yürüdüğünü bir kendisi, bir de Allah biliyor. Zaten şair de; "Bilmiyorum ne haldayım" demekte.Allah'a can-ı gönülden bağlanırsak, Allah ile yaşayıp, Allah ile var olursak, Resulüllah Efendimize (s.a.v.) uymaya gayret edersek acılar insana bu denli tesir etmez diye düşünüyoruz. Çünkü mutasavvıf ümitsiz olmaz, karamsar hiç olmaz. Her doğan yeni gün güzelliklere, yeniliklere ve hoşluklara gebedir. "Aşık da keder neyler/Gam halk-ı cihanındır/Sen yoksun o benlikte/Hep fehm-ü gümanındır." Allah (c.c.) bizleri de gerçek aşık-ı sadıklardan eylesin.