Meltem esiyor

Uzun bir aradan sonra kalemle buluşmak güzel. Meltem Radyo'da yaptığımız 'Gece Yürüyüşleri' programı öncesi oluşan düşüncelerden ibaret bir yazı bu.

Meltem Radyo'nun sesinin ulaşabildiği, hatta ulaşamadığı her yerde estirdiği Meltem esintisini kağıda dökme uğraşı.

Bu esintinin arkasındaki Güzel Nefesi sembolik de olsa anlatma çabası.

***

Upuzun bir yol. Hem de uçsuz bucaksız.

Bir adam yürüyor...

Uzakta çok uzakta bir dağ; başını göğe değdirmiş.

Hafif bir Meltem esiyor...

Ağaçlar hep oldukları yerlerde; verdikleri söze sadık.

Adam yürümeye devam ediyor...

Dağ hâlâ uzakta. Yol hâlâ upuzun.

Ve hâlâ tatlı bir Meltem esiyor...

Gökte bulutlar... Mavi fonda beyaz çiçek gibiler.

Adam yürüyor...

Yol kenarında çiçekler var. Sanki dergahtaki dervişler gibiler. Ahenkle ve huşuyla salınıyorlar.

Çünkü Meltem esiyor...

Yol şimdi dikleşti; yokuş oldu.

Adam yürüyor...

Çiçeklerin arasında çocuklar oynuyorlar. Keyifleri yerinde...

Çünkü Meltem esiyor...

Yokuş devam ediyor. Dağ sanki uzaklaşıyor. Güneş şimdi kıpkırmızı.

Adam yürüyor...

Çocuklar gittiler; oyun bitti, sanki saflık da bitti. Öyle ya çocuklar saftırlar.

Meltem akşama esiyor...

Yokuş bitti. Güneş battı. Akşam merhaba diyor, gündüz elveda.

Adam yürüyor...

Yol kenarında evler var. İçinde anne ve babalar ve çocuklar. Hepsinin bir hikayesi var; oradan oraya geziyor...

Çünkü Meltem esiyor...

Yol şimdi karanlık. Ama adam görüyor. Dağ tam karşıda, bütün heybetiyle duruyor.

Adam yürüyor...

Evlerin ışıkları söndü. İnsanlar uykuda. Tabiat uyanık. Bir bülbül son bestesini yıldızlara okuyor. Ağaç dalları eşlik ediyor. Çiçekler yine salınıyor.

Çünkü Meltem esiyor...

Yolda keskin bir kavis var. Adam kavise bakıyor, hayatı düşünüyor. Dağda bir ışık var. Adam "İşte!" diyor. 'Orada!'

Ve yürüyor...

Gök lacivert. Bulutlar gece gezmesinde. Yıldızlar kendi aleminde. Ay ise dertli. Aydınlattıklarından utanıyor. Ama yine de ümitvar.

Çünkü Meltem esiyor...

Şimdi gecenin tam yarısı. Yolun sonu görünmüyor. Ama dağdaki ışık çok yakın. Adam gülümsüyor. "Duyuyorum" diyor.

Ve yürüyor.

Yol kenarında pekçok ev var. Işıkları sönük. İçinde insanlar. Gözleri ve kalpleri açık. Neden derseniz;

Çünkü Meltem esiyor.

Adam ışığı gördü, elini uzattı. "Tamam" dedi. İçi ve dışı aydınlandı. İlk defa durdu. Geriye baktı. Yolda bir sürü insan vardı. Saysa olmazdı. Buna can dayanmazdı. "Siz de mi" dedi. "Evet" dediler biz de. "Duyuyor musunuz" dedi. "Evet" dediler. "Duyuyoruz". Ve ayın, yıldızların ve ağaçların, çiçeklerin ve yolların şahitlik ettiği sesi dinlediler:

"Yolculuktur insanın kaderi, vazgeçilmezi.

Ve yürür, yürür insanloğlu:

Düşer yollara bir ömür boyu.

Bitmez yolları insanın, tükenmez gidişleri.

Böyle sürer gider Gece Yürüyüşleri..."

Upuzun bir yol.

Hem de uçsuz bucaksız... Gece devam ediyor.

Gece Yürüyüşleri de.

Hepsi yollarda şimdi.

Mutlu ve huzurlu.

Çünkü Meltem esiyor.