Devletlerin en önemli vazifelerinden biri de, kendi vatandaşına aş ve iş imkânı sağlamasıdır. Modelimizde Sosyal Devlet projeleri ile herkese aş ve iş imkânı sağlanmakta, işçi ve işveren birbirini tamamlayan unsurlar olarak değerlendirilmektedir.

Milli Devlet, yatırım, üretim ve tüketim için gerekli olan parayı, sıfır faizle kendi vatandaşına sağlamaktadır. Bu şekilde üretimin önü açılarak, maliyetler düşmekte, vatandaşlar arasında fırsat eşitliği sağlanmaktadır.

Üreticiye pazar imkânı da devlet garantisinde olacaktır. Milli Devlet, bu imkân ve garantileri, tüketim yanlısı analizle oluşturduğumuz sosyal devlet karakterli Milli Ekonomi Modeli ile sağlamaktadır.







Devlet ayrıca teknoloji ve yüksek maliyet isteyen sahalarda kendisi bizzat üretici olacaktır.

Öte yandan üretimin önünün devlet desteği ile açılması, işsizlik probleminin hallinin de yoludur. İşsizlik problemi, tüketim sorunu çözülmeden çözülemez.

Eğer üreticiler ürünlerine pazar bulabiliyorlarsa yeni yatırıma ve işçi alımına giderler. Aksi taktirde stokların oluştuğu bir ekonomide işsizliğin olması son derece normaldir.

Liberal–kapitalist modeller gerek para, gerekse makro politikaları ile gelir dağılımında dengesizliğe sebep oldukları gibi tüketimin de daralmasına neden olmaktadırlar. Milli Devlet'in Sosyal Devlet ayağı, tüketimi devreye koyarak, hem sosyal adaleti sağlamakta, hem de işsizlik problemini çözmektedir. 







ENFLASYON VE DEFLASYON

Deflasyon, fiyatlar genel seviyesindeki sürekli düşüşün adıdır. Bu durum toplam talebin yetersiz kalmasından kaynaklanır. Ancak tek sebep bu değildir.

Bazen piyasalarda fazla para olmasına rağmen yine de deflasyon görülebilir. Zira gelir dağılımındaki dengesizlik, deflasyonu doğuran sebeplerden biridir. Dolayısıyla, tüketim kesimine yeniden tüketme kabiliyeti kazandırılmadan ekonomilerin deflâsyondan çıkması mümkün değildir.

Deflasyon son asrın hastalığıdır. Kaynakları sınırlı, ihtiyaçları sınırsız gören kapitalist düşünce, sürekli üretime odaklanmış; ama ilerleyen yıllarda elde edilen ürünleri satın alacak yeterli bir talep oluşturamadıkları için stoklar artmış, üretim fazlaları ekonomileri krize sokmuştur







Ekonomilerde stokların varlığı bile ihtiyaçların sınırsız olmadığını bize göstermektedir.

Milli Devlet'in hayata geçirdiği Sosyal Devlet modeli sadece toplumda sosyal adaleti sağlamakla kalmamakta; aynı zamanda ekonomilerin deflasyona girmesine de engel olarak sürekli büyümenin temellerini atmaktadır.

Türkiye için durumu değerlendirirsek; Milli Ekonomi Modeli'ne göre çözüm, bir taraftan üretim maliyetlerini aşağıya çekecek bir maliye politikasının, diğer yandan da tüketimi tetikleyecek bir para politikasının aynı anda devreye konmasıdır.

Gelir dağılımındaki dengesizlik ise, Sosyal Devlet projeleri ile aşılmalıdır. Fiyatlar genel seviyesindeki yükselme olan enflasyon, maliyet enflasyonu ve talep enflasyonu olarak ikiye ayrılır.







Yıllardır ülkemizde IMF'nin yanlış tespit ve yanlış teşhisleri istikametinde uygulanan bir kısım talep enflasyonu tedbirleriyle enflasyon düşürülememiştir. Türkiye'de talep enflasyonu varmış gibi, piyasadan para çekilerek talebi kısma yoluna gidilmiştir. Yüksek faizle piyasadan çekilen para karşılığı vergi oranları arttırılmak zorunda kalınmış, bu durum bizzat maliyetlerin artmasına sebep olmuştur.

Diğer taraftan talebi daraltıcı maliye ve para politikaları, ülkemizi resesyon sürecinin içine itmiştir.

Ülkemizde görülen enflasyon, maliyet enflasyonudur; yani, hammadde fiyatları, enerji giderleri, sigorta primleri, vergiler ve kredi faizlerinde meydana gelen artıştan kaynaklanmaktadır. Bir üretici, meselâ %30 faizle para kullanmışsa bunu mutlaka ürününe yansıtmak zorundadır.







Yani, en az kredi faiz oranları kadar, ürün maliyetlerinin yukarı çekilmesi kaçınılmazdır. Diğer taraftan faizle borçlanan hükümetler, bunu ödeyebilmek için zaman içinde vergi oranlarını arttırmak zorundadır. Üretici için bu, Kurumlar Vergisinin ve istihdam vergilerinin artması demektir. Üretici, mamulüne bunu yansıtmak zorundadır.

Tezimize göre, maliyet enflasyonunun asıl sebebi, ülkelerin kendi emisyonlarını devreye koymak yerine, faizle alınan yabancı parayı veya maliyetli yerli parayı tercih etmeleridir.

Maliyet enflasyonunun önlenebilmesi için, öncelikle faizle borç alınmasının bırakılması; devletin Senyoraj hakkının kullanılarak emisyonun maliyetsiz para ile genişletilmesi şarttır." (Prof. Dr. Haydar Baş Milli Ekonomi Modeli)