4 sırlı insan

Hz. Fatıma annemiz dünyasını değişirken ikindi üzeri Hz. Ali Efendimizi yanına çağırmış ve şöyle buyurmuşlar: "Ben akşam üstü dünyamı değiştireceğim.Yalnız bir ricam var, beni gece defnediniz ve cenazeme dört kişiden (Hz. Dıhye, Hz. Selman, Hz. Ebuzer, Hz. Ammar ) başkasını istemem… 

Bu dört kişi Hz. Dıhye, Hz. Selman, Hz. Ebuzer, Hz. Ammar ve Hz. Ali'nin bizzat kendisiydi. Peki başka sevenleri yok muydu Fatıma annemizin? Fatıma anamız niçin ümmeti cenaze namazına istememişti? Maalesef Fatıma annemiz ümmete küs gitmiştir öyle ki; mezarının dahi bilinmesini istememiştir. Evet o gün bu gündür Fatıma annemizin mezarının yeri bilinmemektedir. Bir sır yumağıdır Fatıma anamız, çöz çözebilrsen…

Hz. Fatıma anamızın defninde görmek istediği bu 4 kişi özel sırlı insanlardır. Hepsi de Ehl-i Beyt'in sırrını ve aşkını doruk noktada yaşamış Peygamber yarenleri idiler… Gönül sigortalarını Fahr-i Kainat Efendimizin sırrıyla Hz. Fâtıma'ya tamir ettiren kimselerdir. Hz. Dıhye'nin de tasavvur edilemeyecek kadar şiddetli çalışan bir gönül makinesi vardı. Hz. Dıhye'nin gönül makinesi o kadar şiddetli çalışırdı ki, kime İslamiyet'i teklif etmişse hemen Müslüman olmuştur. Peygamber Efendimiz'in "Selman Ehl-i Beyt'imizdendir" buyurduğu hepimizin malumudur. Hz. Ebuzer'in akıl almaz cömertliği vardır. Hz. Ammar'ın akıl almaz cesareti vardır.

Hz. Dıhye kime İslam'ı tebliğ etse, karşı taraf hemen kabul etmiştir. Bu onun özel bir sırrıdır. Fâtıma annemizin iki çocukla, ev işleriyle yorulduğu çok dar zamanında, en zor günlerinde Hz. Hasan ve Hüseyin Efendilerimizle ilgilenir gezdirir ve onlara hediyeler alırdı. Hz. Dıhye bu davranışıyla Hz. Fatıma annemize büyük bir kolaylık ve rahatlık verirdi. Bir gün Fatıma annemizden; "Allah gönlüne rahatlık versin" şeklinde büyük bir dua almıştı.

Hz. Dihye hem sûreti hem de sîreti ile çok çok güzel bir zattı. Sima olarak ashâbın en güzel olanlarından biriydi. Hz. Cebrail birkaç defa Hz. Peygamber'imize onun suretinde gelmiştir.

Hz. Peygamberimizin ciğerpareleri, sevgili torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin Dihye'nin her gelişinde, orada bulundukça kendilerinden muhakkak hediyelerini alırlardı. 

Bir gün Cebrâil (a.s.) Dihye'nin şekline bürünüp Resûlullah Efendimizle görüşürken, torunları içeri girip Cibrîl Aleyhisselâm'ı Dihye hazretleri sandılar ve teklifsizce dizlerine oturup hediyelerini beklediler. Onların bu hâline Resûl-i Zişân Efendimiz mâni olmak istediğinde Cibrîl-i Emîn: "Yâ Resûlullah, onlara mâni olma ve bu hareketleriyle onların bana karşı edebi terk ettiklerini düşünme. Çünkü ben, onların hizmetkârıyım. Çok kere anneleri Hz. Fâtıma teheccüt namazından sonra uykuya dalıp bunlar ağlamaya başladığında, Allah Teâlâ'dan bana emir gelmiştir ki; beşiklerini sallayıp, gözyaşlarını silmiş ve dindirmişimdir. Tâ ki Hz. Fâtıma teheccüt namazından sonra uyuyabilsin...

Şimdi böyle yanıma gelip yakama sarılmalarına hiç şaşmam. Yalnız şundan dolayı hayretteyim ki, bu hayretli beklentilerinin maksatları nedir?"

Hz. Resûl-i Ekrem (s.a.a.) Efendimiz:

"Seni Dihye sandılar. Dihye bizi her ziyaretinde hediyesiz gelmez de onun için böyle yapıyorlar." 

O zaman Cebrâil Aleyhisselam "Yarabbi beni mahcup etme" der demez; derhal cennetten bir salkım üzümle nar gelir ve cennet gençleri Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'e onları hediye verir.

Hz. Hasan ve Hz Hüseyin meyveleri yemek üzere iken bir dilenci şöyle seslenir:

"Ey Ehl-i Beyt! Bana o üzümle nardan nasip yok mu?

Hz. Resûlullah Efendimiz, yaratılışı gereği dilenciye kısmetini vermek istediğinde, Cebrâil aleyhisselam mâni olur.

"Yâ Resûlullah, "bu dilenci şeytanın ta kendisidir. Cennet nimetleri ona haram olduğu için hile ile yemek istiyor" der.

Hz. Hasan'la Hz. Hüseyin meyveleri yemekle meşgul olurken Cibrîl aleyhisselam ağlamaya başlar…

"Yâ Resûlullah, bu iki torunlarınızın birini zehirle, ötekini de kahır kılıcı ile şehit edecekler! Bunlara erişecek musibet, senin mânevi mevkiinin daha da yükselmesine, onların da şehitlik rütbesine çıkmalarına vesîle olacaktır!"

Hz. Selman, Hz. Ebuzer ve Hz. Ammar'ı diğer makalelerimizde ele alalım…