Yetimler babası İmam Ali

İmam Ali efendimize yetimlerin babası derlerdi. İmam Ali sürekli, "Allah yetimlerdedir, Allah'ı yetimlerde arayınız" şeklinde buyurur ve bunu hayatına şiar edinmiş bir cömertlik abidesi idi.

Sürekli yetimlerin yanında olur onlara yardım eder, karınlarını doyururdu.

İmam Ali, hak ve adaleti icra ederken özellikle mazlum ve muhtaçların hakkını gözetirdi. Zalim ve zorbalara karşı da hep savaşır onlara göz dahi açtırmazdı.

İmam Ali şefkat ve merhamet sahibi cömertliği zirve noktada yaşayandı...

O çalışır, iş görür, zahmet çeker, sonunda kazandığı paranın cüzi bir kısmını evine harcar, geriye kalan büyük kısmını da kimsesizlere, çaresizlere sarf ederdi.

İmam Ali, yetimlerin babası idi. Dul kalmış bîçare kadınların ve ihtiyarların yardımına koşar, sanki sahipleriymiş gibi onlar için çalışırdı. Takatten düşenlerin ellerinden tutar, zayıfların yardımlarına koşardı.

Hilâfeti zamanında, geceleri karanlıkta dışarı çıkar; hurma, ekmek, unu fakirlere, dullara, yetimlere götürür ve dağıtırdı. Fakat kendisini asla kimseye tanıtmazdı. Yiyecekleri alanlar onun kim olduğunu bilmezlerdi. Ekseriya bunları çuvala doldurup sırtına alır götürürdü.

Bir gün Hz. Ali, su kırbasını omzuna alıp giden bir kadını gördü. Kadının yanına vararak su kırbasını alıp onun evine götürdü. Sonra durumunun nasıl olduğunu sordu. Kadın şöyle dedi: "Ali bin Ebi Talib, eşimi memuriyete gönderdi, o da o memuriyette öldürüldü, şimdi bir kaç yetim çocuk bana kalmıştır onları geçindirmeye de gücüm yoktur. İhtiyaçtan dolayı halka hizmet etmek mecburiyetindeyim. Hz. Ali bu sözleri dinledikten sonra evine döndü ve o geceyi sabaha kadar rahatsız bir şekilde geçirdi. Sabahleyin, içi yiyecekle dolu olan bir sepet götürüp o kadının evine doğru hareket etti. Yolun yarısında bazıları Hz. Ali'ye sepeti verin biz götürelim diyorlardı. Hz. Ali onlara cevaben; kıyamet günü benim amellerimi kim omuzlayacaktır diye buyuruyordu.

Nihayet o kadının evine yetişti, kapıyı çaldı. Kadın kim o diye seslendi. Hz. Ali "Dün sana yardım edip su kırbasını evinize getiren kimseyim, çocuklarına yiyecek getirmişim" dedi. Kadın kapıyı açıp şöyle dedi: "Allah senden razı olsun, benimle Ali bin Ebu Talib arasında Allah hükmetsin. Hz. Ali içeri girip kadına şöyle dedi: Ekmek mi yapıyorsun yoksa çocuklara mı bakıyorsun? Kadın, ben ekmeği daha güzel yaparım, sen çocuklara bak şeklinde buyurdu.

Kadın unu hamur yaptı, Hz. Ali'de kendisiyle birlikte getirdiği eti kebap yapıp hurmayla çocukların ağzına bırakıyordu. Sevgi ve şefkatle lokmayı çocukların ağzına bırakırken her defasında; "Evlatlarım! Eğer Ali sizin hakkınızda kusur etmişse ona hakkınızı helal edin" buyuruyordu.

Hamur hazır olunca Hz. Ali tandırı yakıp yüzünü onun ateşine yaklaştırarak şöyle diyordu: "Ey Ali! ateşin tadını (yakıcılığını) tat!..  İşte bu, öksüz çocuk ve dul kadınların durumundan habersiz olan kimsenin cezasıdır.

Komşunun hanımı tesadüfen Hz. Ali'yi görüp tanır ve aceleyle ev sahibi kadının yanına gidip şöyle der: "Yazıklar olsun sana! Bu şahıs Müslümanların önderi ve bu ülkenin yöneticisi Ali bin Ebu Taliptir. Kadıncağız dediği sözlerden utanç duyduğu halde aceleyle Hz. Ali'nin yanına gelip, "Ey Emir'el-Muminin! Senden utanç duyuyorum, beni affet..." dedi.