Adım adım Kerbela -7-

Hür bin Yezid er-Riyahi, İmam Hüseyin'in Kufe'ye girmesini engellemek için gönderilen 1000 kişilik öncü süvari birliğinin komutanıydı. İmam Hüseyin'in kafilesine ulaştıklarında çok susamışlardı.  Askerlerin ve hayvanların perişan halini gören İmam Hüseyin, yanındaki arkadaşlarına hem askerlere su vermelerini hem de atları sulamalarını emretti. Su ikramının ardından İmam Hüseyin, Hür'e kimin tarafında olduğunu sordu. Hür, Yezid'in ordusunda olduğunu ve İmam'a karşı durmaya geldiğini belirtti. İmam Hüseyin'in bu eşsiz ahlakına ve düşmanına gösterdiği merhamete rağmen, kısa bir süre sonra Yezid'in ordusu İmam Hüseyin'in çadırlarına suyu tamamen kesecek ve Ehlibeyt'i Kerbela'da günlerce susuz bırakacaktı.

İmam Hüseyin, Hürr'ün ordusuna hitaben birçok konuşma ve nasihatlerde bulunmuştur:

"Ey insanlar! Resulullah (sav) buyurmuştur ki: Her kim Allah'ın haramını helal bilen, ahdini bozan, Resulü'nün sünnetine muhalif olan, Allah'ın kulları arasında günah ve haksızlık yapan zalim bir yönetici görür, ameli veya sözü ile ona Muhalefet etmezse, Allah-u Teâlâ böyle bir adamı da o zalim yöneticiyi sokacağı yere (cehennem) sokar.

Ey insanlar! Bilin ki bunlar (Ben-i Ümeyye) Allah'a ibadet edecekleri yerde şeytana ibadet ettiler. Fesadı yayıp, ilahi sınırları aştılar...."

Hür bin Yezid er-Riyahi, Aşura Günü, Yezid'in ordusunun Hz. Hüseyin'e savaş açmadaki kararlılığını ve uzlaşmaz tavrını görünce derin bir pişmanlık yaşadı. Hür, "Cennet ile cehennem arasında bir seçim yapıyorum" diyerek Emevî ordusundan ayrıldı ve atını Hz. Hüseyin'in çadırına sürdü ve tevbe etmek istediğini belirtti. Hz. Hüseyin, onun bu içten pişmanlığını ve tevbesini kabul etti. Hür, Hz. Hüseyin'in safına geçtikten sonra meydana çıkarak Yezid'in ordusuna karşı büyük bir cesaretle savaştı. Düşman askerleri tarafından atının ayakları kesilen Hür, çarpışmaya yaya olarak devam etti. Yiğitçe dövüşerek ağır yaralar aldı ve Aşura günü öğleden önce şehit düştü. Hür şehit düştüğünde Hz. Hüseyin onun yanına gitmiş, mübarek yüzündeki kanları silerek, "Sen hürsün; tıpkı annenim sana Hür adını koyduğu gibi dünya ve ahirette de hürsün" diyerek onu övmüştür.

Tasua gecesi, Hicri takvime göre Muharrem ayının 9. gününe denk gelen, Aşura gününden ve Kerbela Faciası'ndan önceki son gecedir. İmam Hüseyin ve beraberindeki az sayıdaki yareninin, Hz. Abbas'ın liderliğinde düşman ordusundan ibadet etmek ve hazırlık yapmak için bir gece daha mühlet aldığı çok özel ve hüzünlü bir andır.

Hz. Hüseyin ve yakınları, o geceyi ibadet ve dua ile geçirmişlerdir.

Hz. Hüseyin (a.s.) Kerbela'da kalan son 72 yarenine "yarın hepiniz şehit olacaksınız gelin ve iki parmağımın arasından şehit olduktan sonra gideceğiniz yere bakın" dediğinde hepsi gidip heyecanla cennetteki yerlerine baktılar. Bir tek kardeşi Celal Abbas (a.s.) gitmedi. İmam Hüseyin (a.s.) "Sen neden gelip cennetteki yerine bakmıyorsun" dediğinde, Kamer-i Ben-i Haşimi Alemdar Abbas şu cevabı verdi: "Ya Hüseyn benim cennetim senin gözlerin, senin cemalindir."

Aşkın resmini ve tarifini sadece ve sadece Kerbela'da bulabilirsiniz sevgili okurlar. Ya da şöyle diyelim; İslam'ın ve Kur'an'ın özetidir Kerbela. Kerbela'yı bilmeyen, anlamayan, yaşamayanın ve Hz. Hüseyin'e ağlamayanın İslam'dan nasibi yoktur.