Gönül'ü tanımak

Merhaba sevgili okuyucular, yine mutfaktayız. Neyse ki havalar güzel gidiyor yani henüz üşütmüyor bizi. Fikirsizlerin kızardığını ve bir mevsimin sonunu ilan ettiğini görünce çocukluğumu hatırladım.Bizim evin önünde kocaman bir park vardı, park dediysem ağaçlar ve çiçekler? Akasyalar, palamutlar, çam ağaçları, güller, İstanbul çiçekleri, hanım şemsileri, horoz ibikleri, fikirsizler ve daha neler-neler?Bir gün, çok iyi hatırlıyorum, bir sonbahar günüydü. Dışarı çıktım, rüzgar esiyordu, sarı, turuncu, kızıl yapraklar öle bir savruluyordu? O zaman öyle garip duyguların içinde bulmuşum ki kendimi, sanki Rabbim bana bir şeyler ilham etmek istiyordu da anlayamıyordum. Ben o sırada henüz ölümü ve mecazi ölümü tanımıyordum, Yunus Emre'yi biliyordum ama onu Yunus yapanın ne olduğunu bilmiyordum, hiçbir fikrim yoktu. İnsanın kendi içine giden, gönlüne ulaşan bir yol olduğunu, belirsizliklerden kurtulmak için insanın aklına gelmeyen sıkıntılar da yaşabileceğini biliyordum."Her insanın kalbinden Allan'a bir yol gider" Hadis-i Şerifini gözlerim henüz okumamış, aklım idrak etmemişti, kimseler bana böyle bir güzellikten bahsetmemişti.Ne kadar öksüzdüm, ne kadar yetimdim. Kalbimi, gönlümü, yüreğimi hissedemiyordum.Benim için bir çok belirsizlikler anlaşılmazlıklar vardı. Çocukluktan gençliğe adım atıyordum ama birçok gerçeği gereğince değerlendirmekte güçlük çekiyordum.İnsan yaşamı boyunca birçok eşikten geçiyor, eğer aileniz ya da yakın çevreniz size "gönül" denen dünyayı yeterince tanıtamadıysa ya da siz tanıyamadıysanız zorlukların içinden geçeceksiniz, şu dünya hayatında tek başınıza kaldığınızı anlayacaksınız.Sonra bir gün bir kamil insanla karşılaşınca "daha önce yaşamamışım" diyeceksiniz. Kendinizi olduğunuz gibi göreceksiniz aynada ve kendiniz olacaksınız. O güne kadar çektiğiniz sancıların nedenini anlayacak ve bu sancıları başkalarının çekmemesi için elinizden geleni yapacaksınız.