İç cepheyi tanımlayalım mı?

Bir ülke dışarıdan değil, içeriden çözülür. Tarih bunun örnekleriyle doludur. Devletler çoğu zaman sınırlarını aşan ordularla değil; içeride zayıflayan aidiyet duygusuyla, sarsılan güvenle ve aşınan değerlerle egemenliklerini kaybeder. Bugün karşı karşıya olduğumuz asıl tehlike de budur. Tehdit sınırlarımızda değil; akademide, ekonomide, kültürde ve ahlakta yaşanan iç cephe erozyonundadır.

Venezuela örneği bu gerçeği acı biçimde göstermiştir. Devlet aygıtı vardı; ancak millet, devletine yeterince sahip çıkmadı. Millet–devlet bağı zayıfladığında, dış müdahale için kapılar ardına kadar açılır. Oysa bu topraklar, bunun tam tersinin de mümkün olduğunu bütün dünyaya göstermiştir. 15 Temmuz gecesi, milletin devletine ve iradesine nasıl sahip çıktığını cümle âlem gördü. Tankın karşısına bedenini koyan irade, bir milletin asıl gücünün silah değil aidiyet ve egemenlik bilinci olduğunu ilan etti. Demek ki mesele yalnızca güvenlik meselesi değil; asıl mesele iç cephedir.

Peki iç cephe nedir?

İç cephe, yalnızca askerî savunma hattı değildir.

İç cephe emeklidir; yok sayılan, geçinemeyen emeklidir.

İç cephe asgari ücretlidir; çalıştığı hâlde hayatını sürdüremeyen insandır.

İç cephe konuşamayan gazetecidir.

İç cephe fikrini açıkça ifade edemeyen akademisyendir.

İç cephe birliktir, beraberliktir; ahlaktır, etik değerlerdir; diğerkâmlıktır.

Bu unsurlar zayıfladığında, iç cephe çöker. İç cephe çöktüğünde ise bir devlet kendi kararlarını özgürce alamaz hâle gelir. Egemenlik, yalnızca bayrakla ve sınırla korunmaz; milletin hayat şartlarıyla, özgürlük alanlarıyla ve değer dünyasıyla korunur. Bugün tabloya bu pencereden bakıldığında, manzaranın pek de iç açıcı olmadığı görülmektedir. İnsanların kolayca satın alınabildiği, korkunun sıradanlaştığı, itirazın risk sayıldığı bir toplumda egemenlik tesis edilemez. Emperyalizmin en etkili silahı da tam olarak budur: Silah değil, insanı çözmek. İç cepheyi zayıflatmanın en kestirme yolu; milleti yoksullaştırmak, susturmak ve yalnızlaştırmaktır. 

Ekonomik kriz bu sürecin en görünür boyutudur. Ancak kriz yalnızca rakamlardan ibaret değildir. Tüketim kabiliyeti elinden alınmış bir toplum üretimi de istihdamı da ayakta tutamaz. Emeklinin yok sayıldığı, çalışanın enflasyona ezdirildiği bir düzen; sadece refahı değil, bağımsızlık iradesini de aşındırır. Ekonomi bozulduğunda ahlak zayıflar, ahlak zayıfladığında iç cephe dağılır, iç cephe dağıldığında millet bağımsız kalamaz.

Bu noktada mesele yalnızca bugünü eleştirmek değildir; kaybolan değerleri hatırlamak ve geleceği savunmaktır. Prof. Dr. Haydar Baş'ın yıllar boyunca ısrarla vurguladığı hakikat tam da buydu: Egemenlik, yalnızca siyasal bir kavram değildir; ekonomik adaletle, sosyal dengeyle ve ahlaki duruşla mümkündür. Kaybolan değerler, bir milletin bağımsızlığını yitirmesinin ilk işaretidir. Bu fikrî çizgiyi bugün "geleceği savunmak" perspektifiyle siyaset sahnesine taşıyan isim ise Hüseyin Baş'tır. Geleceği savunmak; yalnızca yarını konuşmak değil, bugünden iç cepheyi tahkim etmektir. Emekliyi, çalışanı, akademisyeni, gazeteciyi yok sayan bir anlayışla ne egemenlik korunur ne de millet bağımsız kalabilir.

Bugün yapılanların önemli bir kısmı, farkında olunsun ya da olunmasın, iç cepheyi zayıflatmaktadır. Üstelik bu zayıflatma; topla, tüfekle değil; ekonomik baskıyla, korku iklimiyle ve değerlerin aşındırılmasıyla yapılmaktadır. En tehlikeli saldırı da budur; çünkü sessizdir, görünmezdir ve çoğu zaman geç fark edilir.

Şunu artık açıkça ifade etmek gerekir:

İç cephe sağlam değilse, egemenlik kurulamaz; millet bağımsız kalamaz.