Peygambersiz yaşamak, Cehennemden de öte...

Abdullah b. Sa'd b. Ebi Serh, Mekke fethedildiğinde kanı helal sayılanlar arasındaydı. Abdullah b. Ebi Serh, Hz. Osman'ın süt kardeşiydi. Fetih günü kaçıp Hz. Osman'a sığındı ve işlediği suçtan dolayı pişmanlık duyduğunu tevbe ettiğini belirtti. Hz. Osman da ortalık yatışıncaya kadar onu sakladı. Sonra Peygamberimize götürerek, biatını kabul etmesi ricasında bulundu. Peygamber Efendimiz yüzünü çevirdiyse de Hz. Osman, Abdullah b. Ebi Serh'in elini Resulullah'a uzattı ve biatını almasını istedi. Peygamberimiz yüzünü çevirmekle ona eman vermeyeceğini belirtiyor ve birisinin kalkıp hemen onun boynunu vurmasını istiyordu. Ancak ashabtan hiçkimse kalkmadı. Hz. Osman'ın uzun ısrarları neticesinde Resulullah (sav), Abdullah b. Ebi Serh'in biatını kabul etti... Hz. Osman ve Abdullah dönüp gittikten sonra Resulullah Efendimiz sahabilerine; "Biatını almadığımı görünce, o fasıkın boynunu vuracak anlayışlı birisi yok mu idi?" buyurdu. Sahabiler; "Senin işaretini bekliyorduk ya Resulallah" deyince, "İşaret hıyanettir. Bir Peygamber için işaret etmek yoktur" buyurdu. Abdullah b. Sad, ölünceye kadar kötü bir tutum ve davranış içirne girmemiştir. Amelleriyle Müslümanlığını güzelleştirmeye çalışmıştır...