Rüzgar esti

İçinde rüzgar kelimesi geçmeyen şiirler rüzgarsız kalmış yelkenler gibi olmasalar da, rüzgarın esişi bir şiire çok şeyler katar. İnsan ağaçla vardır, kuşla vardır, rüzgarla, yağmurla, bulutla vardır. İnsan duygularını anlatırken yüzüne bir rüzgar değer, yüreğine bir yağmur düşer, gözleri bulutlanır, sevinince yüreğine anka kuşu konar, insan bir gün bir dal olur, yaprak olur, gül olur.Siz bunları olmayacak şey mi zannediyorsunuz?Bir gün pencerenizi açın, karşı dağın başını karabulutlar doldurmuş olsun, çok sevdiğiniz insanları, arkadaşlarınızı hatırlayın, o sırada yüzünüze bir rüzgar değsin, gözyaşlarınız gözlerinize değil, yüreğinize dolsun. Böyle dolu bir yürekle bulutların yavaş yavaş doğuya doğru seyrettiğini izleyin, sevdiğiniz insanların sizi neden sevdiklerini hatırlayın, hatırlayın ki öyle dostlukları kurmak kolay değildir. Bir gün gelip, öldüğünüzde insanların sizi nasıl hatırlayacağı gönlünüze düşen bir düşünce olsun.Nasıl hatırlanacağımız düşüncesi gönlümüze düşünce, başka ölüleri nasıl hatırladığımız aklımıza gelsin. Mesela bazıları vardı ki "Subhanallahi ve bihamdihi" tesbihiyle hatırlanırlar, bazıları oturmuş düşünceli halleriyle ya da sık sık kullandıkları bazı kelimelerle hatırlanırlar. Bazılarını hep tebessüm ederken hatırlarsınız.Peki ya siz nasıl hatırlanmak isterdiniz?Unutulmak bazılarına göre acı bir şeydir. Son nefeslerimizse uzak değil. Siz öyle bir insan olun ki, yüzünüze değen rüzgar sizi özlesin, seyirleri esnasında bulutlar kabrinizi selamlasın. Toprağınızda otlar büyüsün, otlara rüzgarlar değsin, uhrevi bir hava kaplasın etrafı. Ey insanlar "ölüm var" desin mezar taşları."Bir çok gidenin hepsi, memnun ki yerinden  Pek çok seneler geçti dönen yok seferinden."Rüzgar esti duygularımıza dokundu ve böyle bir yazı çıktı ortaya.Allah (cc) bizleri doğru yoldan, sırat-ı müstakimden ayırmasın.