Zordur “dost” olmak…

Cenaze var… Yoksun.
Düğün var… Yoksun.
Hastalık var… Yoksun.
Bir dert, bir keder var… Yoksun.
Günlük, güneşlik her yer…
Senin varlığın her tarafta…
Göründü mü bulutlar,
karardı mı hava,
vınnn… Yoksun.
Söylesene bana senden ne olur,
senin gibilerden ne olur?..
Dur, ben söyleyeyim!
“Hiçbir cacık olmaz senden”
senin gibilerden…
Adam, adama beli büküldüğünde,
nefesi tükendiğinde,
gözü göremediğinde,
aklı tutulup, basireti bağlandığında lazım…
ama zamanın insanı…
Çok uzak, çok bencil,
çok kendi kendine…
Yalanı, ömrünün katığı yapmış,
söyler yaşamaz,
bozar düzeltmez,
döker doldurmaz bir insan tipi…
Moda bu insan…
Silkinmek, ayıkmak
kalbinin kontrolünü sağlamak kolay değil…
Israr, emek, sabır, istikamet
ve en önemlisi iyi niyet gerek…
Önce kendimizden başlayarak,
nasıl dost ve yaren olduğumuzu
gözden geçirmenin vakti, geldi, geçiyor gibi…
Aman, amanlarda kalmayalım sonra…