Ölümsüzlük

Bir Kasım aylarını sevmemişimdir, bir de bizim evde nedense hep kasım ayına denk gelen zamanda yediğimiz etli lahana sarmasını…

İsterseniz batıl itikat deyin, ancak Kasım ayları hep hesap kesim tarihi gibi hayatımızdan birilerini alıp götürmüştür. Çocukluk yıllarımda da Atatürk'ümüzün ölüm tarihi olan 10 Kasım ve heykellerinin kasımpatı çiçekleri ile süslenmesi kötü birer anıdır. Sonrasında pek çok arkadaşımız ancak çocuklarımızın anası sevgili Cihan'ı da Kasım ayında kaybettik.

Geçen gün bir arkadaşım "Toprağın üzerinde kimsemiz kalmadı, herkes toprağın altına kaçıyor" diye bir benzetme yaptı. Doğru, bizim dönemimizden pek kimse kalmadı. Biz de yaşamı sürükleyip duruyoruz. 

Gelelim sevgili Atatürk'ümüze…

O'nu anmak için her yıl muntazam bir şekilde acımızı hatırlatan sirenlere… 

Oysa on gün öncesinde Cumhuriyeti coşku ile kutlayıp, on gün sonra büyük bir acıyı hatırlamanın evrensel bir mesaj olduğuna inanıyorum. O siren seslerinden, araba kornalarından, yolda trafiği durdurup saygı duruşuna geçenlerden rahatsız olanlar bu ülkenin insanı olamazlar. Olsa olsa istilacı ve yabancı bir medeniyetin ülkemizdeki uzantılarıdır. 

Ölümünden sonra pek çok devrim hareketinin duraklamaya uğradığını, hatta bazılarının Atatürk'ün ölümüne sevindiğini artık biliyoruz. Zaten onlarda pek gizlemiyorlar. Hatta heykellerini kırmak, boyamak, üzerine pislik bırakmak gibi zavallı eylemlerde bulunuyorlar. Açık açık Anıtkabir'i putperestlerin mabedi olarak niteleyip çevresine yaklaşmayı bile kendileri için günah sayıyorlar. 

Dünya'da doğal ölüm olmasaydı insanlar herhalde birbirlerini öldürürler, Azrail'e de iş bırakmazlardı. Asıl olan nasıl yaşadığınız değildir, asıl olan nasıl öldüğünüzdür. Hayatı savaş alanlarında geçmiş, aldığı kararlar ile pek çok gence "Ben size ölmeyi emrediyorum" demiş bir başkumandanın zafer sonrası uykusuz gecelerini milletin gelişmesine hasrederek kitaplıklarda ve düşünce dünyasında geçirmesi hiç te hafife alınacak bir iş değildir. 

Bu vatan için canlarını vermiş, kanlarını dökmüş olanların boşuna şehit veya gazi olmadığının en canlı örneği Atatürk ve silah arkadaşları olmuştur. Ölenlerin ve gazi olanların fedakârlıklarının boşa gitmemesi için kendilerinden sonra gelecek nesillerin bir vatan parçasında hür ve özgür iradeleri ile insanca yaşamaları için gecelerini gündüzlerine katarak çalışmaları kaçınılmaz olmuştur. "Dinlenmek değil: çalışmak zarurettir" diyerek kalan sayılı günleri için yapılması gereken son işleri ve atılması gereken son adımları atmaya tüm güçleri ile gayret göstermişler, halkın fukaralığına, yoksulluğuna çareler üretmenin telaşına düşmüşlerdir. 

Geri dönüp baktığımızda Atatürk'ün ölümü ile pek çok işin sadece kolayına kaçmak, zordan uzak durarak yabancıların aklı ile yaşamı düzenlemek için yarım kaldığını görüyoruz. 

Yine görüyoruz ki yabancılar, Türkiye'nin Türklere bırakılamayacak kadar zengin ve önemli bir ülke olduğunun bilincinde olarak her iktidar döneminde yöneticileri etkilemiş, halkın sahip olması gereken haklara çökmüş, yabancı sermaye politikaları ile aklımızı zehirlemişlerdir. 

Her 10 Kasımda çalan sirenler bize tehlikenin büyüklüğünü, uyanık kalmamız gerektiğini, çok çalışmak ve çok düşünmek zorunda olduğumuzu, birbirimize düşmek yerine birbirimize daha fazla güvenmemizi, milli birlik ve bütünlüğümüzü korumamızı, geçirdiğimiz kötü günleri hatırlatmamızı, "Ne mutlu Türküm" diyerek ayrım yapmadan eşiklik içinde kardeşlik zincirini korumamız içindir.  

Bu güzel vatanın her köşesi yağmalanmaya adaydır. Zeytininden incirine, madeninden suyuna kadar her şey yabancı sermayenin düşmanca saldırısı altındadır. 

Atatürk ölmüş olsa da, içimizde yaşayan Mustafa Kemaller ile vatanın her karış toprağını iç ve dış düşmanlara karşı savunmak, doğru bildiğimiz yolda her türlü fedakârlığı yapmak durumundayız. 

Bu vatan şehit kanları ile sulanmış, bize armağan edilmiş son yurt parçasıdır. Gerekirse onu kanımızın son damlasına kadar savaşarak korumayı göze almalı; zenginliklerimize göz diken hırsızları, dolandırıcıları, katilleri aramızda barındırmamak zorundayız. 

Çaresiz değiliz, denildiği gibi çare sizsiniz…