Türkiye, 2026 yılının son virajını dönerken, milyonlarca çalışanın gözü kulağı aralık ayında toplanacak olan Asgari Ücret Tespit Komisyonu'na çevrilmiş durumda.
2026 yılında net 28 bin 75 TL olarak uygulanan asgari ücretin, 2027 yılında ne kadar olacağı sorusu, sadece ekonomik bir veri olmaktan çıkmış; milyonların hayatta kalma mücadelesinin, siyasi hesaplaşmaların ve sistemik bir tıkanıklığın tam merkezine yerleşmiştir.
Medya koridorlarında, ekonomi çevrelerinde ve saray koridorlarında konuşulan senaryolar havada uçuşurken, masada Merkez Bankası'nın yüzde 29,5'lik yıl sonu enflasyon tahmini, yüzde 21'lik 2027 hedefi ya da geçmiş dönem kayıplarını telafi etme iddiaları yarışıyor.
Ancak bu teknik ve soğuk rakamların arkasında yatan en acı gerçeği, TÜRK-İŞ'in Ekim 2026 verileri gözler önüne seriyor: Ankara'da dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 38 bin 24 TL, yoksulluk sınırı ise 123 bin 857 TL'ye dayanmıştır. Bekâr bir çalışanın aylık yaşama maliyeti bile 49 bin 124 TL olarak hesaplanmıştır.
Bu tablo karşısında, 2027 asgari ücreti için konuşulan en yüksek artış senaryoları dahi (yaklaşık 37.900 TL civarı), bugünün açlık sınırının bile altında kalmaktadır.
Milyonlarca emekçi, karnını dahi doyuramayacağı, tek kişilik masrafını bile karşılamaktan çok uzak bir ücrete mahkûm edilmekte; kapitalist sistemin çıkmaz sokaklarında "krizi yönetme" adı altında ezilmektedir.
Masadaki gerçekçi olmayan senaryolar
Asgari Ücret Tespit Komisyonu'nun önündeki takvim işlerken, iktidar ve muhalefet kanadının yaklaşımları belirli parametreler üzerinden şekilleniyor.
Resmiyet kazanmasa da kulislerde konuşulan zam oranları yüzde 20 ile yüzde 35 arasında değişiyor.
Merkez Bankası'nın 2027 yılı için öngördüğü yüzde 21'lik enflasyon hedefi, ekonomik dengeleri koruma bahanesiyle düşük artış senaryolarının (yüzde 20-25 arası) temel dayanağı yapılıyor.
Eğer hükümet, olası bir erken seçim baskısı altında kalmazsa, bu oranın üzerine çıkmama eğiliminde.
Yıl sonu enflasyon beklentisi olan yüzde 29,5 veya yüzde 30'luk merkez senaryo, net ücreti 36.400 TL seviyelerine taşısa da, bu artışlar enflasyon karşısında eriyen alım gücünü durdurmaya yetmiyor.
Uzman analizlerine göre, olası bir erken seçim senaryosunda (örneğin 2027'nin başlarında ya da ikinci yarısında) asgari ücretin şartlar zorlanarak 40 bin TL bandına çekilmesi veya temmuz ayında ikinci bir ek zamla desteklenmesi ihtimali masada tutuluyor.
Ancak seçim görünmeyen bir senaryoda, Maliye politikasının sıkışıklığı ve yaklaşık 4'er trilyon liralık devasa bütçe açığı ve faiz ödeme bütçesi, bu rakamların üzerine çıkılmasını imkânsız kılıyor.
Siyasetin gölgesinde asgari ücret ve seçim denklemi
Asgari ücret, Türkiye'de yalnızca ekonomik bir maliyet kalemi değil, doğrudan siyasal meşruiyetin ve sandık sonuçlarının ana belirleyicisi durumunda.
Hükümet her ne kadar asgari ücretin yüksek olmasından, dolayısıyla tahsil ettiği gelir vergisinden (gelir vergisinin en büyük kısmını oluşturan çalışan kesimden) memnun gibi görünse de, işverenlerin bu maliyeti taşıyamaz hale gelmesi sistemi kilitlemektedir.
Bugün fabrikaların kapandığı, kepenk indiren esnafın ve küçük işletmelerin 30 bin TL'lik maaşları ödemekte zorlandığı bir gerçektir.
Hükümetin bu noktada işverene sağladığı vergi indirimleri veya teşvikler, bütçe açıkları ve devasa borç sarmalı nedeniyle yetersiz kalmaktadır.
Öte yandan, toplumun geniş kesimlerinde yaşanan ekonomik yorgunluk ve fon krizleri gibi skandallar, iktidar partisine yıllardır sadakatle oy veren tabanı bile sarsmıştır.
"Sandığa gitmeyeceğiz" diyen yirmi beş yıllık parti emekçilerinin hayal kırıklığı, iktidarın ekonomik kararlarını doğrudan siyasi bir risk yönetimine dönüştürmektedir.
Siyaset kurumu, ya toplumun patlama noktasını engellemek için bütçe imkânlarını zorlayacak ya da neo-liberal kapitalist politikaların katı kurallarına teslim olacaktır.
Kapitalizmin iflas eden istihdam ve ücret modeli
Bütün bu veri ve istatistiklerin altını çizdiği temel gerçek şudur: Kapitalist modelin geçmişte de başarısız olan istihdam yaratma becerisi, bugün tam anlamı ile iflas etmiştir. Devletlerin yetkili mekanizmaları, bu gerçeği sadece geçici yamalarla ve makyajlanmış istatistiklerle örtmeye çalışmaktadır.
Kapitalizmin doğası gereği düşük ücreti hedeflemesinin üç temel sebebi vardır:
Sermaye yanlısı tercih: Gelir paylaşımında tercih daima sermayeyi elinde tutanlardan yana kullanılmaktadır. Küresel ölçekte milyarlarca insanın günlük yoksulluk sınırının altında çalışması bunun kanıtıdır.
İşçi sınıfı fobisi: Kapitalist sistem, gelirleri artan geniş işçi kitlelerinin daha fazla çocuk sahibi olmasından ve nüfus artışından çekinir; çünkü kaynakların sınırlı olduğu safsatasına inanır.
Sorgulayan birey korkusu: Akşam evine götürecek ekmeği bulmakta zorlanan bir birey, ülkesindeki madenlerin, stratejik varlıkların nasıl peşkeş çekildiğini sorgulayamaz. Gelirleri insanca yaşayacak bir seviyeye çıkan birey ise siyasetle, haklarıyla ve ülke yönetimiyle ilgilenmeye başlar; bu da kapitalizmin sömürü düzeninin önünü keser.
Milton Friedman'ın "gönüllü değişim" masallarıyla süslediği liberal-kapitalist özgürlük anlayışı, işsizliğin ve açlığın pençesindeki modern köleler için sadece bir hayaldir. Çalışabileceği başka alternatifleri olmayan bir işçinin, işverenin dayattığı zorlama koşullara karşı hiçbir gerçek koruması yoktur.
Devam edecek…
- Bütçede karadelik büyüyor / 17.11.2026
- Atatürk’ün ‘Devletçilik’ ilkesi ve stratejik sektörlerde milli üretim / 16.11.2026
- Kısacık bir ömre sığan koca bir âlem: Atatürk / 15.11.2026
- Fon vurgunu ve derinleşen sistem krizi / 14.11.2026
- Gazze’den Batı Şeria’ya abluka, ilhak ve soykırım / 13.11.2026
- Gazze ve Batı Şeria’da insanlık can çekişiyor / 12.11.2026
- Atatürk, bağımsızlık ve maneviyat: Kurtuluş Savaşı’nın ruhu / 11.11.2026
- Atatürk’e sahip çıkmak, vatana, millete ve dine sahip çıkmaktır / 10.11.2026
- İran’dan tehditlere boyun eğmeyen direniş / 09.11.2026



























































