Belki de sihirli bir fidandı, ne dersin?

Bir yaz günü, Haşarı Oğlan’ın evine en sevdiği misafir geldi: Şeker Dede! Şeker Dede, her gelişinde torununun yanaklarını sıkar, cebinden rengârenk şekerler çıkarır ve en önemlisi sevgiyle kucaklardı. Ama bu sefer elinde şeker yerine minik bir ceviz fidanı vardı, köklerini de ıslak bir bezle sarmıştı.

“Bak Haşarı Oğlan,” dedi Şeker Dede gülümseyerek, “bu fidanı birlikte dikelim. Ama çok önemli bir sırrı var: Her gün yeteri kadar sulamazsan büyümez. Birkaç gün birlikte sularız ama ben eve döneceğim Sen sulamaya devam edeceksin.”

Haşarı Oğlan heyecanla başını salladı. Bahçenin en güneşli köşesine derin bir çukur açtılar. Şeker Dede fidanı yerleştirdi, Haşarı Oğlan ise toprağını doldurdu. Birlikte ilk suyu verdiler. Küçük fidan, minik yapraklarını sallayarak teşekkür eder gibiydi.

Şeker Dede iki gün sonra erkenden yola çıktı. Haşarı Oğlan’a sıkı sıkı tembihledi: “Unutma, her gün sulayacaksın!”

İlk günlerde Haşarı Oğlan çok hevesliydi. Kovayı doldurur, fidanın dibine dikkatle dökerdi. Ama yaz sıcağı arttıkça arkadaşlarıyla top oynamaya, bisiklete binmeye, dere kenarında balık avlamaya daldı. Sulama kovası ise bir köşede kaldı, fidan aklından çıktı.

Günler haftaları, haftalar ayları kovaladı. Sonbahar geldi, yapraklar sarardı. Bir gün kapı çalındı. Şeker Dede yine gelmişti! Haşarı Oğlan sevinçle koştu, dedesine sarıldı.

“Haydi bahçeye bakalım,” dedi Şeker Dede. Birlikte dışarı çıktılar. Haşarı Oğlan’ın gözleri faltaşı gibi açıldı: Minik Şeker fidan yemyeşildi ve boyu da bir metre uzamıştı! Yeşil yaprakları rüzgârda sallanıyor, dallarında birkaç ceviz bile görünüyordu.

Şeker Dede şaşkınlıkla gülümsedi: “Aferin Haşarı Oğlan’ım! Demek her gün suladın, bak nasıl büyümüş!”

Haşarı Oğlan başını önüne eğdi, yanakları kızardı. “Ama dedeciğim… Ben… Ben sulamayı unuttum. Hiç sulamadım.” dedi.

Şeker Dede kaşlarını kaldırdı: “O zaman bu ağaç nasıl büyüdü? Belki de sihirli bir fidandı ne dersin?”

Haşarı Oğlan’ın gözleri parladı: “Gerçekten mi dede? Sihirli olabilir mi?”

Şeker Dede gülümsedi: “Hadi birlikte gözetleyelim, sırrını öğrenelim.”

Akşamüstü bahçeye saklandılar. Bir sandalye arkasına, bir çalının gölgesine. Sessizce beklediler. Güneş batmaya yakın, çıtırtılar duyuldu. Dalların arasından bir sincap ailesi çıktı: Anne sincap, baba sincap ve üç minik yavru.