İlk kez balık gören meraklı yavru kedi

Küçük gri tüylü yavru kedi Mırıl, annesinin en yaramaz yavrusuydu. Tüyleri yumuşacık, gözleri yemyeşil parlıyordu. Annesi her sabah ormana yiyecek bulmaya giderken, “Evde uslu uslu otur, dışarı çıkmak yok!” diye tembihlerdi. Ama Mırıl’ın kulakları başka şeyleri dinler, patileri başka yollara giderdi.

O sabah annesi yine evden çıkınca, Mırıl pencereden dışarı baktı. Uzakta, ağaçların arasından mavi bir parıltı görünüyordu. Göl! Daha önce annesiyle birlikte kıyısına gitmişlerdi ama Mırıl o zaman sadece kenarda yatıp güneşlenmişti. “Acaba gölde neler var?” diye düşündü. İçinden bir ses, “Git bak, belki çok eğlenceli şeyler vardır!” diyordu. İçindeki diğer ses ise annesinin uyarısını hatırlatıyordu ama o ses yaramaz bir kedi için çok cılız kaldı.

Kapıyı araladı, patileriyle sessizce dışarı süzüldü. Yol boyunca çimenleri kokladı, bir kelebeği kovaladı, bir yaprağın peşinden koştu. Sonunda göl kıyısına ulaştı. Küçük bir iskele uzanıyordu suya. İskele çok da yüksek değildi, bir kedi boyu kadardı. Mırıl zıplayarak üzerine çıktı. Patileri tahtanın üzerinde gıcırdadı.

Suya eğildi. Aşağıda… bir şeyler hareket ediyordu! Renkli, parlak, kıvrılan şeyler! Mırıl’ın gözleri kocaman açıldı. “Bunlar da ne böyle?” diye mırıldandı. Daha önce hiç görmemişti. Balık olduklarını bilmiyordu tabii. Ona göre yürüyen, pardon yüzen canlı mücevherler gibiydi. Kırmızı, turuncu, gümüş pullar güneşle parlıyordu. Bir tanesi hızlı hızlı yüzdü, diğeri yavaşça döndü. Mırıl hayranlıkla izledi. “Ne kadar güzel dans ediyorlar!” diye düşündü.

Hayranlıkla bakarken patileri istemsizce ileri gitti. Bir adım… bir adım daha… Gözleri balıklardaydı, dengesini hiç düşünmüyordu. Tahtanın ucuna kadar geldi. Biraz daha eğildi. Patileri kaydı.