Yalancı papağan Renkli Tüy'ün macerası

Uzak Orman, yüksek ağaçların ve rengârenk çiçeklerin arasında capcanlı bir yerdi. Burada kırmızı mavi ve sarı tüyleri ışıl ışıl parlayan bir papağan yaşardı. Adı Renkli Tüy’dü. Kanatlarında da kırmızı, mavi, yeşil, sarı, mor her renk vardı. Ormandaki bütün hayvanlar onun güzelliğini hayranlıkla izlerdi. Renkli Tüy çok konuşkan, çok da eğlenceliydi ama bir de kötü huyu vardı: Sürekli abartır, bazen de yalan söylerdi. Üstelik yalanları öyle abartılıydı ki, ilk duyan herkes gülüp geçerdi. Her sabah arkadaşlarıyla buluştuğunda yeni bir palavra atardı:

“Dün gece ayı ile güreştim, onu sırt üstü yatırdım!”
“Ormandaki en yüksek çam ağacına gagamla tutunarak tırmandım, tepesinden de yıldızları topladım!”
“Fili hortumundan yakaladım, sırtına atlayıp ormanda tur attırdım”
“Rüzgarı tek kanat çırpışımla durdurdum, dalgalar da bana teşekkür etti!”

Arkadaşları ise kahkahalarla sadece gülerdi: “Hadi ya Renkli Tüy, yine mi abartıyorsun?” Ama içten içe eğlenirlerdi de.

Bir gün ormandaki en tatlı muz ağacının bütün muzları kayboldu. Herkes üzgündü, çünkü o muzlar kış için en güzel yiyecekti. Hayvanlar toplandı, “Bu kadar muzu kim almış olabilir?” diye tartışıyordu. Renkli Tüy fırsatı kaçırmadı ve büyük bir heyecanla bağırdı:

“Ben her şeyi gördüm! Küçük sincap Fındıkçık gece yarısı geldi, kocaman bir çuvalı muzla doldurdu, hepsini yuvasına taşıdı! Hatta bana ‘Sus, yoksa seni de çuvala atarım’ dedi!”

Herkes şaşırdı ve sincaba döndü. Masum Fındıkçık gözleri doldu: “Ben yapmadım, yemin ederim!” İlk başta kimse inanmadı hatta “yalan söylüyorsun, sen aldın değil mi?” diye kızdılar. Fındıkçık bu duruma çok üzüldü, kuyruğunu indirip ormandan uzaklaştı.

Birkaç gün sonra deredeki tahta köprü aniden yıkıldı. Artık kimse karşıya kolayca geçemiyordu ve yiyecekler de öbür taraftaydı. Herkes endişeli bir bekleyişte iken Renkli Tüy yine birden ortaya atıldı: “Köprüyü kunduz yıktı! Ben gördüm! Gece gelip dişleriyle tahtaları kemirdi, hatta bana göz kırptı ve ‘Kimse bilmeyecek’ dedi!”

Kunduz şok oldu: “Ben böyle bir şey yapmadım!” Ama hayvanlar ona da sırt çevirdi. Kunduz da gözyaşları içinde “Artık burada kalamam” deyip uzaklaştı.

Gerçek ise kısa süre sonra ortaya çıktı: Muzları şiddetli bir rüzgâr düşürmüş, dereye yuvarlamıştı. Köprüyü de fırtına yıkmıştı, aslında kimse suçlu değildi! Hayvanlar çok pişman oldu ve elbette en çok Renkli Tüy'e kızdılar: “Senin bu yalanların yüzünden masum arkadaşlarımızı suçladık ve kaybettik! Artık sana hiç inanmayacağız.”