"Din de kürkün aynı olmuş: Ters çevirmiş giymişiz"

Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy'un ölüm yıl dönümünü vesile ederek, onun eşsiz eseri olan SAFAHAT'ı siz değerli okurlarımızın gündemine sokmak istiyorum.27 Aralık 1936'da vefat ettiğine göre, aramıza giren yıllar, onsuz geçen seneler 71'e ulaşmış demektir.Her senenin son ayına ulaştığımızda, Akif adına yapılan anma gecelerini,çeşitli etkinlikleri hatırlıyorum. Özellikle, 8o'li yıllarda, Prof.  Dr. Haydar Baş Bey'in organizesinde İstanbul ve Ankara gibi büyük şehirlerde, kapalı spor salonlarında yapılan  "Akif'i Anma Geceleri" hafızamızdaki tazeliğini hala koruyor.İğne atsan yere düşmez tarzında dopdolu salonlar?Tamamı Safahat'tan seçilmiş şiirler? Müslim Karabacak, Hasan çakır, Okan Egesel ve arkadaşlarının sahneye koyup başarı ile oynadıkları yine Safahat'tan " Mahalle Kahvesi"?Ve gecenin sonunda, sonuna kadar ayakta alkışlanan Haydar Hoca'nın muhteşem Mehmet Akif konuşmaları?Kışın tam ortasında, Bolu Dağı'nı zar-zor aşarak onlarca otobüsle İstanbul'da Ankara'ya gidişimizi, bir sonraki yıl aynı tarihte Ankara'dan, Konya'dan, Bursa'dan, ülkenin dört bir yanından insanların "Akif Gecesine" katılmak için İstanbul'a gelişlerini düşünüyorum da, sayın Haydar Baş Bey'in, genç nesillere Akif'in tanıtılmasındaki gayretlerini, çeyrek asır sonra dönüp tekrar tekrar alkışlıyorum.Ben iddia ediyorum; Milli şairimizin feryadına yeterince kulak verilmiş olsaydı, Safahat'ın sayfalarından hala yankılanan çığlıklar yetmiş yıldan beri yeni nesillere duyurulmuş olsaydı, bugün yaşadığımız bir çok olumsuzlukları yaşamıyor olacaktık.Akif yeterince anlaşılmış, İstiklal Marşı'ndaki uyarılar dikkate alınmış olsaydı, neredeyse her sayfasında, adeta ağlayarak anlattığı gerçeklere kulak verilmiş olsaydı; haçlı dünyasının tuzaklarına bu kadar kolay düşülmeyecek, kuzu postundaki düşman cennet vatanımıza bu kadar kolay giremeyecekti.Eğitim-öğretim diyerek milletin önüne düşüp, milletin kaynaklarını ve insan gücünü de kullanarak, milletin çocuklarını Vatikan limanına çeken ekip bu kadar başarılı, bu kadar etkili olamayacaktı.İslam'ı bir aksesuar, bir maske olarak kullanıp, tamamen İslam'ın bu millete armağanı olan bu cennet vatanı, bu milletin ve vatanın ezeli düşmanlarına, dönüm dönüm, tarla tarla satan ekip asla iktidar yüzü göremeyecekti.Yetmiş bir yıldır İstanbul/ Edirnekapı Şehitliğinde yattığı mezarından hala feryad ediyor, yaklaşan tehlikelere karşı torunlarını ikaz ediyor:"Bir, neyiz? Seyreyle artık, bir de fikr et neymişiz?Din de kürkün aynı olmuş: Ters çevirmiş giymişiz!Nehy-i ma'ruf emr-i münkerdir gezen meydanda bak!En metin ahlakımız, yahud, görüp aldırmamak!Yıktı bin mel'un kalem namusu, bizler uymadık!"Susmak evladır" deyip sustuk? Sanırsın duymadık!Göster,Allah'ım bu millet kurtulur, tek mucize:Bir "utanmak hissi" ver gaib hazinenden bize!

Gitme ey yolcu, beraber oturup ağlaşalımElemim bir yüreğin karı değil, paylaşalımNe yapıp ye'simi kahreyleyelim, bilmem ki?Öyle dehşetli muhitimde dönen matem ki!Ah! Karşımda vatan namına bir kabristan yatıyor şimdiNasıl yerlere geçmez insan Şu mezarlar ki uzanmış gidiyor, ey yolcuNereden başladı yükselmeye, bak, nerede ucu

Ben böyle bakıp durmayacaktım, dili bağlı,İslam'ı uyandırmak için haykıracaktım.Gür hisli, gür imanlı beyinler coşar ancak,Ben zaten uzun boylu düşünmekten uzaktım!Haykır! 'Kime, lakin? Hani sahibleri yurdun?Ellerdi yatanlar, sağa baktım, sola baktım;Feryatımı artık boğarak, naş'ımı tuttum,Bin parça edip şi'rime gömdüm de bıraktım.Seller gibi vadiyi eninim saracakken,Hiç çağlamadan, gizli inen yaş gibi aktım.Yoktur elemimden şu sağır kubbede bir iz;İnler 'Safahat'ımdaki Hüsran bile sessiz"