Düşünülmesi gereken çok şey var

Tarih bilmeyenler, gelecekle ilgili hayal kurma hakkına da sahip değillerdir.  Özellikle yaşadığımız toprakların üzerindeki varlığımızın kimlere ve nelere dayandığını, ne gibi olayların yaşandığını araştırmaları; gelecekle ilgili planlarını buna göre yapmaları kaçınılmazdır.

Sadece günümüz olaylarını baz alanlar, uzağı göremezler. Uzağı görebilmek için geçmişin olaylarını analiz etmeleri gerekir.

Uzay denilen boşlukta ve dünyanın içinde bulunduğu galakside neler olup bittiğini, dünyanın gerçekte nereye doğru gittiğini yolculuğunu tehdit eden şeylerin neler olduğunu, muhtemel varış noktasını merak etmemiz gerekir. Yaradan; insanı nasıl bir görev ile bu dünyaya gönderdi ise, dünyanın da varoluşunda mutlaka bir sır gizlidir.  

Depremler, yangınlar, sel felaketleri, toprak kaymaları her zaman var olagelmiştir. İnsanoğlu dersini alıncaya ve çare üretinceye kadar bunlar devam edecektir. Bütün bu olayları normal görmek, tedbir almamak doğru değildir. Her maddeye bir mana yüklendiğini düşünürsek; her insanın aklı ve varlığı da insanlığın geleceğinin iyi olması ve mesajın geleceğe taşınması için yaratılmış olduğunu değiştirmez.

Yaratanla yaratılanın tek ve 'bir' olduğunu belirten Vahdet-i Vücud inancına göre; geldiğimiz yer de, döndüğümüz yer de aynıdır.  Arada geçen dünya hayatı ruhların terbiyesi içindir. 

Ölümü mutlak bir son gibi görmek yanlıştır. Öldükten sonra insandan geriye kalanın sadece iyi ve güzel anılar olduğunu bilmek rahatlatıcı olduğu kadar ibret veya örnek alınması gereken bir olaydır.  İnsanlar diğer insanların ölümlü olduğunu fark ettikten sonra bilinmeyenden korkuları çoğalmıştır.  Ölümü sükûnetle karşılamak, bir yakınımızı uğurlamak elbette kolay değil. Yaratanın dünya ve insanoğlu ile ilişki kurmasını sorgulamaktan ziyade, aradaki ilişkiyi anlamaya çalışacak bir mahremiyete sahip olmak her zaman daha iyidir. Ancak ölüm yokmuş gibi yaşamak da cehaletin kendisidir. 

İnsanların inkişafı, aynen bir ağacın meyve vermek üzere yetişmesi gibidir. Bizler aslen ölümden değil, sevdiklerimizi tekrar göremeyecek, sesini duyamayacak, hizmet edemeyecek olmanın tedirginliğini yaşıyoruz. Çünkü etrafımızdaki pek çok şey anılarımızı harekete geçirmek üzere varlığını sürdürür. 

Bazen bir eşyanın insandan daha uzun yaşadığını far keder düşünürüz. 

***

Düşünmemiz ve anlamamız gereken çok şey var. 

Bu nedenle bizdeki emanetleri iyi korumak; bizden sonraya devretmek zorundayız. Özellikle insan neslini devam ettirme görevimiz çok önemli. Bize emanet edilen çocukları iyi yetiştirmek, onlara güzel ahlak, terbiye ve nezaket kurallarını öğretmek, saygının ne olduğunu ve kimlere gösterilmesi gerektiğini anlatmak durumundayız. 

Bazen bu konularda çok geç kalmış olduğumuzu, yapmamız gereken görevleri yerine getirmediğimizi fark ederiz. İşte o an, her anne ve baba için bir yıkım anıdır. Çünkü çocuk öncelikle anne ve babanın sanat eseridir. Onun iyi yetişmiş olması kendileri için önemli bir göstergedir. 

Günümüzde çocuk ve gençlerin sadece kimin oğlu veya kızı oldukları değil, nasıl bir ortamda yetiştikleri de önemlidir. 

Anne ve babanın görevi asla bitmez. Ta ki ölene kadar…

Allah hepimizi evlatlarımızdan güldürsün.

Yapacak daha çok işimiz var. Bu dünyanın iyi yetiştirilmiş, aydın ve akıllı gençlere; vatanına milletine, ailesine hayırlı evlatlar olarak hizmet edecek gelecek kuşaklara ihtiyacı olduğunu unutmayın.