Geçit

Radyoda içli, duygulu eserlerin geçit yaptığı bir istasyonda kaldım. "Kırık kalpler durağında inecek var / yüreğindeki dertleri dökecek var.""Sev de gör", "Ben ol da anla", "Sevil de sevme, ağlama ağlat" Herkes bir şeyler söylüyor, peki sizler ne diyorsunuz? Benim en garibime gideni de: "Mutlu aşk yoktur" cümlesi, halbuki Allah aşkı ile yananlar ne kadar da bahtiyardır. Yüreğimizdeki dertleri dökeceğiz şimdi.Dünyada çok büyük acılar var; çocuklarını bir yangında kaybetmiş iki güzel insan tanıyordum maalesef onlar da öldüler. İçlerindeki kederi yüzlerine vurmazlardı hatta gülümsediklerini hatırlıyorum ve o insanlara çok saygı duyuyorum. Dualarımda onları hatırlamadığım için kendime kızıyorum, aradan yıllar geçti. Bundan sonra dualarımda Zehra Hanım teyzeyi ve Ahmet Bey amcayı unutmamaya gayret edeceğim. Kendi kendimi ağlattım yine.Sabır, çok büyük anlamı olan bir kelimedir. Sabır tavsiye etmek ancak sabredebilenlerin işidir. Hepimiz bir şeylere sabrediyoruz konuşamamaya, yürüyememeye, görememeye  sabreden insanlarımız var. Onkoloji hastanesinde gördüğüm çocuklardan hiç bahsetmeyeyim. Kimi zaman insanın canı öyle çok ağlamak istiyor ki: bütün acılar sıkı durun size ağlıyorum, her şeye rağmen gülümseyebilenlere ağlıyorum, onlar kadar güçlü olamadığım için üzülüyorum.Babama ağlıyorum yaşarken onu çok iyi anlayamadığım için hatta kendimi ona yeterince anlatamadığım için. Ona yeterince sevgili ve saygılı olamadığım için üzülüyorum. Ve diyorum ki: annesi ve ya babası ya da her ikisinin yaşlılığına yetişmiş olan insan kardeşlerim, ne olur annenize babanıza sahip çıkın, onları üzmemeye gayret edin, bir zahmet?  Çünkü sizler de biliyorsunuz giden geri gelmiyor