İlim var insaf yok, İlim var idrak yok

 Adam alim geçiniyor, hocalık taslıyor ve fakat ilim sahibinde olması gereken vakardan, idrakten  ve insaftan fersah fersah uzaklarda dolaşıyor. Sergilenen haksızlıklar karşısında sürekli susmuş, sürekli pusmuş ve haliyle "dilsiz şeytan" konumuna düşmüş. Ondan sonra gelsin yanlışlar, gelsin yağcılıklar, gelsin debelendikçe batmalar? Topyekun haksızlıklar karşısında susmuş, tüyü bitmemiş yetimlerin hakları birilerine peşkeş çekilirken susmuş, özelleştirme bahanesiyle yabancılar ülkenin tüm stratejik kurumlarına kurulurlarken susmuş, maden yatakları ecnebi şirketlere devredilirken susmuş, ders kitaplarında dini tahribat yapılırken susmuş? AB kara sevdası ile, Avrupa başkentlerinde, bazen canlı bazen de dondurulmuş papazların nezaretinde uzatılan her deftere imza atılırken susmuş, Kıbrıslı Rumları adanın tek sahibi ilan  eden ek protokole imza atılırken susmuş, düvel-i muazzamanın dış işleri bakanları gözetiminde Ermeni protokolü  imzalanırken susmuş, açılım kılıfı ile teröristlerin elini-kolunu sallayarak ülkeye giriş yapmalarına zemin hazırlanırken susmuş? İlim sahibi geçiniyor, hoca geçiniyor , bütün bu felaket gelişmeler karşısında susmuş ama, bütün bu felaket gelişmelerin faillerinin,imzacılarının alkışlanmasına sıra gelince açmış ağzını yummuş gözünü, Allah ne verdi ise? İlim var idrak yok. İlim var insaf yok. İlim var, bu ilmi vatanın ve milletin yararına kullanmak yok, vatanı ve milleti felakete sürükleyenleri ikaz için kullanmak yok. Milli şairimiz,merhum Akif; haysiyetli ve şahsiyetli alimin karakterini "zulmü alkışlayamam zalimi asla sevemem" diyerek bir mısrada özetlemişti. Şimdiki alimlerin bir çoğu ise; "zulmü sonuna kadar alkışlarım zalimi de ölümüne severim" rezilliğini, alçaklığını çevrelerine hazmettirmeye çalışıyorlar. Bunlar, Bel'am'ın kıssasını duymamışlar mı acaba: "Onlara, şu adamın haberini de oku: Kendisine ayetlerimizi vermiştik; onlardan sıyrılıp çıktı, şeytan da onu peşine taktı; nihayet o, azgınlardan oluverdi."

 "Dileseydik onu, o ayetlerle yüceltirdik. Ama o, yere saplandı, iğreti arzularına uydu. Onun durumu şu köpeğin durumuna benzer: Üstüne varsan dilini sarkıtarak solur, kendi haline bıraksan dilini sarkıtarak solur. Ayetlerimizi yalanlayan toplumun örneği işte budur. Bu hikayeyi anlat ki düşünüp taşınabilsinler. " (A'raf: 175-176)