Kaşların bismillah, yüzün Beytullah

Bu yazımızda sizleri müziğin büyülü kollarına bırakacağız sevgili okurlar...
Yorgun ruhlarınız biraz dinlensin istedik. Şarkılardaki sözlerin zarafetine, aşkların, kederlerin derinliğine, inceliğine bir göz atalım...
Kaşların Bismillah, yüzün Beytullah
Seni öz nurundan yaratmış Allah
Sevmişem ben seni terketmem Billah
Aşkın hançeri ile vuralar beni...

Siyah saçlarında hatem yüzlerin
Garip bülbül gibi zareyler beni
Hilal ebruların ahu gözlerin
Tığ-ı sevda ile yareler beni...

Sıffın savaşına giderken yolda orduya katılan Veysel Karani Hazretlerinin Hz. Ali Efendimizin cemalinin güzelliği karşısında hayret makamında şu sözleri söylemesine ne demeli acaba: “Bu ne büyük bereket... Gözlerimi yüzünün cemaliyle aydınlatan Allah’a hamdolsun. Ne güzel bahtım varmış. Allah’tan böyle anları yaşamayı ne kadar da istiyordum...”
Ve dalıyorsunuz sevgiliyle sohbet, muhabbet ve ibadete...

Yıldızlı semalardaki haşmet ne güzel şey
Mehtâba dalıp yâr ile sohbet ne güzel şey
Dünyamızın üstünde bütün ruhlar uyurken
Dünyada senin aşığın olmak ne saadet
Bir bitmeyecek aşk-ı muhabbet ne güzel şey
Yıldızların altında ibadet ne güzel şey.
İşvelenip birbirinize naz ediyorsunuz:

Benzemez kimse sana, tavrına hayran olayım
Bakışından süzülen işvene kurban olayım
Lütfuna ermek için söyle perişan olayım
Hüsnüne ermek için söyle perişan olayım.
Sürekli onu sahiplenmek ve başka gönüllerde görmek istemiyorsunuz:

Bir kızıl goncaya benzer dudağın
Açılan tek gülüsün sen bu bağın
Kurulur kalplere sevda otağın
Kim bilir hangi gönüldür durağın?

Her gören göğsüme taksam seni der
Kimi ateş gibi yaktın beni der
Kimi billur bakışından söz eder
Kim bilir hangi gönüldür durağın?

Sonra ahımın rüzgârı üşütür seni diyorsun:
Unuturum diye yorma kendini,
Her sevenle beni bir tutamazsın...
Bu kadar yürekten sevmişken seni,
Öyle kolay değil unutamazsın...

Ve derken Melamet hırkasını giyiyorsun:

Ben melamet hırkasını
Kendim giydim eğnime,
Arı namus şişesini
Taşa çaldım kime ne
Haydar Haydar, taşa çaldım kime ne?