Resiflerin küçük kahramanı Melekgöz tehlikede

Derin maviliklerin ortasında, tropik bir mercan resifinde, rengârenk balıkların ve deniz yaratıklarının huzurlu bir dünyası vardı. Güneş ışınları suyun yüzeyinden süzülerek mercanları pırıl pırıl aydınlatır, küçük dalgalar resifi nazikçe sallardı. Bu resifte küçük bir melekbalığı yaşardı; adı da Melekgöz'dü. Parlak mavi gözlerinden ve kanat gibi yüzgeçlerinden bu adı almıştı. Sarı-siyah çizgili minik gövdesiyle resifin en sevimli sakinlerinden biriydi. Henüz küçüktü ama meraklı ve cesurdu.

Melekgöz'ün en yakın arkadaşları resifin diğer küçük canlılarıydı. Kıskaç adlı kırmızı bir yengeç vardı; kabuğu sert görünürdü ama kalbi pamuk gibi yumuşacıktı. Sonra Titiz adında şeffaf bir karides; her yere sızar, arkadaşlarının pullarını temizlerdi. Palyaço adlı bir palyaço balığı ise anemon çiçeklerinin arasında saklanır, şakalarıyla herkesi güldürürdü. Bir de Neon adlı parlak mavi bir tetra balığı ile Pırıltı adlı pembe bir gobie balığı vardı. Hepsi birlikte mercan tünellerinde oyun oynar, denizyıldızlarının üstünden kayar, rengârenk süngerlerin arasında saklambaç oynarlardı.

Bir sabah, her zamanki gibi huzurlu bir gün başlıyordu. Güneş doğmuş, su ılıklaşmıştı. Melekgöz arkadaşlarını toplayıp "Haydi, bugün yeni bir mağara keşfedelim!" diye heyecanla yüzgeç çırptı. Kıskaç kıskaçlarını tıklatarak "Ben önden giderim, yolu açarım!" dedi. Titiz karides bacaklarıyla hızla ilerledi: "Ben de etrafı temizlerim, kumlu olmasın!" Palyaço anemonundan çıkıp takla attı: "Ben şakalar yaparım, sıkılmayalım!" Neon ve Pırıltı da peşlerinden geldi, küçük sürüler halinde dans ederek.

Resifin derinliklerinde, parlak mercan bahçelerinde gezerlerken Melekgöz birden parlak bir şey gördü. "Bakın, ne kadar güzel!" diye bağırdı ve merakla yaklaştı. Ama o parlayan nesne bir balıkçı ağıydı! İnsanlar tarafından bırakılmış eski bir ağ resifin bir köşesine takılmıştı. Melekgöz ağın iplerine dolandı. Çırpındıkça daha çok sıkıştı. "Yardım edin! Kurtarın beni!" diye haykırdı, gözleri korkuyla dolmuştu.

Arkadaşları hemen etrafına toplandı. Panik içindeydiler ama pes etmediler. Kıskaç güçlü kıskaçlarını ağına vurdu: "Ben bunu keserim! Isırırım!" Kıskaçlarını iplere geçirdi, çekiştirdi, kesmeye çalıştı. Ama ağ çok kalındı, sadece küçük bir çentik açabildi. "Of, bu ipler çok sağlam!" diye inledi.

Titiz hızlıca ağa tırmandı: "Ben içinden sızarım, düğümleri çözerim belki!" Minik bacaklarıyla ipleri kemirmeye başladı. Ama o da çabuk yoruldu, ağı zar zor sallayabildi.

Palyaço zekâsıyla bir plan yaptı: "Ben ağı sallayayım! Ağ sallanınca belki açılır." Anemonuna girip çıkarak suyu köpürttü, dalgalar yarattı. Neon ve Pırıltı da yardım etti, etrafında dönerek akıntı oluşturmaya çalıştılar. "Birlikte ittirelim!" diye bağırdılar. Melekgöz çırpınıyordu ama ağ onu yavaş yavaş yukarı çekmeye başlamıştı – belki de bir akıntı yüzünden!