Zaman hırsızları

Yitirdiğiniz bir malı yerine koyabilirsiniz.

Kaybettiğiniz parayı yeniden kazanabilirsiniz.

Sağlığınızı koruyabilirsiniz.

Ancak "zaman" denilen yaşam süresini geri alamazsınız.

Yirmi yılı aşkın bir süredir zamanımızı çalıyorlar. Bu kadar zengin ve öz kaynakları olan bir ülkede ne yazıkki bugün-yarın daha iyi olacak diyerek zamanımızı çalıyorlar. Beceriksiz kadrolar sadece zamanımızı değil, geleceğimizi de çalmakla meşguller.

Ülkenin giderek fakirleşmesi, zeytininden meyvesine, verimine bakılmaksızın toprakların yandaşlara peşkeş çekilmesi, orman arazilerinin yakılarak veya orman vasfını yitirmiş yerler olarak adlandırılıp satılması, güzelim kıyılara yazlıklar ve tatil köyleri yapılması kaybedilen zamanın ve geleceğin göstergesidir. 

Kaybeden sadece biz değiliz. 

Bizden sonraki kuşaklarda maalesef kayıplardan her türlü nasiplerini alıyorlar. Ülkede milli değeri olan her şeyin yitip gittiğini, Cumhuriyet ile elde ettiğimiz kazanımların alınan hatarı kararlar ile yok olduğunu veya el değiştirdiğini görmemek için kör olmak lazım.

Sevgili Atatürk'ün işaret ettiği gibi şu anda her şey adeta bir işgal ve talan edilmiş durumda. Borsada patlayan bomba, meydana gelen gelen kaos sadece bir para kaybı ve mağduriyet değildir. Beceriksizce yönetilen bir mali politikanın beklenen sonuçlarıdır. Zamanında üstü örtülen davaların yeniden gündeme gelmesi, ülkeye hizmet etmiş gazilerin içine düştükleri durum, Mit mensuplarının şüpheli ölümleri, en az maden için sökülüp yok edilen zeytin ve meyve ağaçları kadar önemli birer akıl tutulmasıdır. 

Ülkede muhalefet yapmak, gösteri yapmak, sesini yükseltmek, yürümet, gösteri yapmak suç haline gelmiş ise; o ülkede demokrasiden söz edemezsiniz. Hele, hele meclis aritmetiğine bağlanmış bir demokrasiden hiç bahsedemezsiniz.

Eğitim zor ve meşakkatli bir iştir. Atatürk, öğretmen maaşları en az milletvekili maaşları kadar olsun diye fikrini belirttiğinde salt bir gerçeği ifade etmiştir. Yönetilmek için meclis nasıl gerekli ise, yaşamak için eğitim de o nispette önemlidir. Bugün aldıkları üç kuruş maaş ile görev yapmaya çalışan öğretmenlerin, tuvaletlerinde bir kalıp sabun bile bulunmayan okullarda asayişi sağlamak için güvenlik görevlisi bulundurarak çalışmaları ne büyük ayıptır? Verilmek istenen mesajın sonrasını iyi düşünmek gerekmez mi?

Gözleri pırıl pırıl, ışıl ışıl, mini mini birlere acaba nasıl bir ülke bırakacağız? 

Doktor, mühendis, mimar, öğretmen gibi mesleklere özenen çocukların gözümüzün önünde farklı birer kişiliğe bürünmelerinin önüne nasıl geçeceğiz? İyi birer insan olmayı öğütlemekten başka bir şey yapamadığımız, birbirini geçme yarışı içindeki gençlere vatan sevgisini, dürüstlüğü, hakkı ve hukusu nasıl öğreteceğiz? Acaba bütün bunlar için okullarımızdaki koşullar yeterli mi? Öğretmenler donanımlı mı? Okullar yeterli mi? Öyle ise insanlar neden özel okullara akın ediyorlar?

Bütün bu sorular akla Ahlaki ve insani soruları getiriyor. Geçmiş zamanlarda eğitimin daha iyi ve verimli olması özlenirken, bugünden şikayet edenlerin sesleri duyuluyor mu?

Bütün bunların cevabı yetersiz. 

Ancak zamanımızı çalanlara daha fazla müsaade etmemek, en azından bundan sonrasına sahip çıkmak, yapılan yanlışlara göz yummamak zorundayız. 

Çünkü bir ülke sadece modern binalardan, yollardan, satışa çıkan köprülerden ibaret değildir.

Bunların ötesinde bir şey vardır: "Ahlak"