Cepheden cepheye: Millî Mücadele'nin çetin yılları / Zafere giden kutlu yol -3-

Millî Mücadele artık yalnızca bir direniş hareketi olmaktan çıkmış, bütün imkânların seferber edildiği büyük bir mücadeleye dönüşmüştü.

Bir tarafta işgal kuvvetleri ve onların desteklediği güçler bulunurken, diğer tarafta vatanını savunmak için bütün imkânlarını ortaya koyan bir millet vardı. Fakat bu mücadelede karşılaşılan güçlükler yalnızca cephedeki düşmanla sınırlı değildi. Ekonomik imkânsızlıklar, silah ve mühimmat eksikliği, ulaşım sorunları ve yıllardır süren savaşların yorgunluğu da milletin omuzlarında ağır bir yük oluşturuyordu.

Buna rağmen mücadele kararlılıkla sürdürüldü.

Doğu Cephesi'nde elde edilen başarılar, Güney Cephesi'ndeki halk direnişi ve Batı Cephesi'nde giderek yoğunlaşan savaşlar, Millî Mücadele'nin farklı alanlarda aynı hedef doğrultusunda ilerlediğini gösteriyordu.

Özellikle Batı Cephesi, mücadelenin kaderini belirleyecek gelişmelere sahne olacaktı.

Yunan ordusunun Anadolu içlerine doğru ilerlemesi, düzenli bir ordunun kurulmasını ve askerî mücadelenin daha planlı bir şekilde yürütülmesini zorunlu hâle getirdi. Bu süreç kolay olmadı.

Kuvayi Milliye birliklerinin fedakârlıkları inkâr edilemezdi. Onlar, işgalin ilk günlerinde milletin bağımsızlık iradesini ayakta tutmuş ve düşmanın ilerleyişini yavaşlatmışlardı. Ancak düzenli ve disiplinli bir orduya duyulan ihtiyaç giderek daha açık hâle geliyordu. Böylece Millî Mücadele'nin yeni bir safhasına geçildi.

Artık yalnızca cesaret yeterli değildi.

Cesaretin yanında disiplin, planlama, sabır ve ortak bir hedef etrafında birleşmek gerekiyordu.

Düzenli ordunun kurulmasıyla birlikte Batı Cephesi'nde yeni bir dönem başladı. 1. ve 2. İnönü savaşları, Türk ordusunun düzenli bir güç olarak kazandığı ilk önemli başarılar arasında yer aldı.

Bu zaferlerin askerî sonuçları kadar, milletin moral ve güveni bakımından da büyük anlamı vardı.

Çünkü uzun süren savaşların ardından ilk defa millet, düzenli bir ordunun düşman karşısında başarılı olabileceğini görüyordu. Ancak yol henüz çok uzundu.

İnönü zaferleri, büyük zaferin kendisi değildi. Önümüzde daha ağır sınavlar vardı. Kütahya-Eskişehir muharebeleri, Sakarya Meydan Muharebesi ve nihayet Büyük Taarruza kadar uzanacak süreç, milletin sabrını ve dayanıklılığını bir kez daha sınayacaktı.

Her zafer, bir sonraki imtihanın kapısını açıyordu. Her kayıp, milletin yüreğinde derin bir iz bırakıyordu. Fakat bütün bu yaşananlar, zafere giden yolun taşlarını döşüyordu.

Çünkü büyük zaferlere ulaşmak isteyen milletler, önce büyük imtihanlardan geçmek zorundadır.

(Devam edecek…)