Gelin, millet olarak bir öz eleştiri yapalım

Bugün okyanusun ötesinden bir irade kalkıp da bizim coğrafyamızda talana kalkışıyorsa, her şeyden önemlisi buna cesaret edebiliyorsa bunun faturasını kendimize de kesmek zorundayız.Burada hırsızın ve katilin suçu olduğu kadar, evinin kapılarını sonuna kadar açanların, komşusuna giren hırsız ve katile aldırış etmeyenlerin, hatta bu katille işbirliği yapanların ve bu işbirliğini yapanları destekleyenlerin de bu suçta büyük payı vardır. Genelde İslam ülkelerinde, özelde ise Türkiye'de büyük bir vurdumduymazlık hakim. "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" mantığı iliklerimize kadar işlemiş.Artık dindaşlarımızın, soydaşlarımızın birer birer değil, onar onar değil, milyonlarcasının katledilişi bile bizi kendimize getirmiyor.Halbuki Müslümanlar bir bünyenin uzuvları gibi değil miydi? Birinde zuhur eden rahatsızlık tamamını etkilemez miydi? Peygamber Efendimiz (SAV) ümmetini tanımlarken böyle tanımlamıyor muydu?  Genelde ve özelde bu ümmet tanımına uymadığımıza göre, kendimizi ciddi bir sorgudan geçirmemiz gerekmez mi?Şu halimize bakın?Komşumuz aç, biz tok olarak rahatlıkla yatabiliyoruz.Aç komşumuzun, dostumuzun, arkadaşımızın gözünün içine baka baka karşısında yemek yiyebiliyoruz.Komşumuz kazanmasın diye elimizden geleni yapıyoruz. Komşumuz konuşmasın diye elimizden geleni yapıyoruz. Komşumuz kazanırsa kıskanıp dedikodu yapmaktan çekinmiyoruz. Başarı bizde, başarısızlık komşumuzda olsun diye elimizden geleni yapıyoruz. Birisi başardı mı ayağından aşağıya çekmeye çalışıyoruz. O başarıyı çekemiyoruz, gizlemeye çalışıyoruz, hatta iftira ve dedikoduyla o başarıyı gölgeliyoruz.Kendimizi üstün, komşumuzu, arkadaşımızı ise hep altımızda görüyoruz.Yalan bizde, sözünü tutmama bizde, duyarsızlık bizde?Malayani işlerle meşgul oluyoruz, birisi bize faydalı bir bilgi getirdi mi rahatsız oluyoruz. Doğruyu söyleyeni kırk kapıdan kovuyoruz, alay ediyoruz, arkasından konuşuyoruz. Dedikodu, gıybet, kibir, haset, çekememezlik, iftira, yalan ve benzeri bütün ferdi hastalıklar artık toplumsal bir hal almış.Bunlara sahip olanlar toplumda makbul oluyor, olmayanlar dışlanıyor.Irak, Afganistan, Somali, Bosna diyorsunuz, sizi susturup daha fazlasını size anlatıyorlar, ama bu katliamların arkasında olan ABD'ye, AB'ye, İsrail'e ve de bunların yerli işbirlikçilerine laf söyletmiyorlar. Vatandaş aç, çiftçi perişan, sanayici iflasta, gençlik bunalımda, boşanmalar had safhada diyorsunuz, o sizden daha fazla ağlıyor, ama iş çözüme geldiğinde bu sorunlara yol açan taşeronlara toz kondurmuyor.Mü'min, Müslüman olabiliriz ama bu halimizle hiç de Peygamber Efendimizin tarif ettiğine, Ehli Beytine benzemiyoruz. Acaba bu hal inandığımız gibi yaşamamamızın neticesi olarak yaşadığımız gibi inanmanın bir tezahürü mü?Türk milletinin bir ferdi olabiliriz ama, tarihte destanlar yazan Fatih'lerle bir alakamız yok. O nebinin varisleri, Ehli Beyt sevdalıları içimizde, bizleri ayıktırmak için büyük fedakarlıklarla ellerinden geleni yapıyor, ama görmüyoruz, duymuyoruz, duysak da umursamıyoruz. Bu halimizi değiştirmeden üzerimize bereket yağmasını mı bekliyoruz?Bir şeyler yağar ama bu asla bereket değildir. Lütfen ah edenlerin tükürüğünü de bereket zannetmeyelim.