Mecidiyeköy-Ortaçeşme hattı

8 Aralık 2002 Pazar günü 17.50 hareket saatli Mecidiyeköy-Beykoz otobüsüne bindik. Hava soğuk ve yağışlı idi. İki otobüs arasında yarım saat bir ara vardı. Tabii ki, halk otobüsü var ama çoğu çalışanların oluşturduğu yolcular Belediye otobüsünü bekliyorlar. Çünkü mavi kartları var. Otobüs hareket ettikten kısa bir zaman sonra Zincirlikuyu mevkiinde ani bir frenle otobüs durdu. Hemen yan taraftan yola sokulmak isteyen özel bir oto ile çarpışmış. Şükür ki, herhangi bir yaralanma olmadı.

Olmadı da!..

Başta özel otoyu kullananların feveranlarıyle başlayan curcuna ardından yarım saat sonra gelen trafik ekibi, otobüsün kaloriferinin çalışmaması sebebiyle üşüyen çocuklar...

Otobüste telsiz bulunmasına rağmen, İstanbul'un göbeğinde kaza yapan otobüsün yerine 10 dakika içerisinde bir yenisi yollanabilir miydi?

Bu soruları sormadan önce şunları hatırlayalım isterseniz:

İstanbul, metropol denilen, milyonları barındıran bir şehir.

15 sene zarfında binaların iki misline hatta 10 misline çıktığını hesap edersek benim bildiğim, 40 yıllık yolları artık yetersiz kalıyor. Taşıyamıyor.

Allah'tan küçük bir kaza atlattık, bir saat yolda kaldık. Herhalde daha büyüğü olsaydı insanımıza zamanında ulaşılabilir miydi?

İstanbul ulaşımının ne durumda olduğunu anlamak için Man markalı otobüslerine, bakımına, temizliğine, yollarına, köprülerine bakmak yeterlidir.

Ha unutmadan söyleyeyim.

Beykoz halkı Mecidiyeköy-hattına yeşil otobüslerden istiyor. Benden isteyecek değiller ya!...

İstanbul ulaşımının Mavi kart uygulaması güzel bir adım. Bu adım halk otobüsleri ile de anlaşıp genişletsinler.

Kaza esnasında yanımızdan vızır vızır geçen halk otobüslerinden biri bile durup "hayrola ne var" diyen çıkmadı. Belediye'nin bu durumlarda karşılıklı anlaşması var mı bilmiyorum ama.

İnsanlık, para ve menfaatin altında kaza yapmış her halde...

İnsaflı, efendi, saygılı, vicdanlı fedakâr mal sahipleri yok da değil.

İnsanımızla, araçlarımızla, idarecilerimizle, medeniyetimizin berraklığı, ışığı, çiçek yumaşaklığı kadar saygınlığımızla modernizasyonu neden ayaklarımızın altına seremiyoruz?

Yine bir otobüste geliyoruz, tavandan oturakların üzerine su damlıyor. Yolcular otururken ellerinde şemsiyeleri var ne güzel değil mi? Tam bir komedi.

***

Bir söz de ilçe belediyelerine... Asfalt dökülüyor. Ardından bir yağmur yağıyor yolun tamamı su. Yürü yürüyebilirsen.

Bir de yollara dökülen setler yok mu? O da ayrı bir iş... Sular setlerin önünde birikince minik arklar oluşuyor.

Haznedar semtinde görmüştüm. Ara sokaklar dökme taşlarla döşenmiş üzerinde yağmur birikmiyor. Kenarları da gayet güzel yapıldığından sular düzenli olarak kanallara akıyor.

İşte bilmeyene model...

Ha daha iyi teknikler geliştirenlere helal olsun...

Vatandaşı rahat ettirebilecek çalışmalarda başarılı olanlara ne mutlu...

Çağdaş olmak, çamurdan, trafikten, hastane köşelerinde perişanlıktan, kalitesiz okul ve öğretmenlerden kurtulmakla olur...

Biz çağdaşlık yarışında birinci olamıyoruz ama, vurdumduymazlıkta, beleşçilikte birinciliğe koşuyoruz...

Ne yapmalı?

Eğitim, eğitim, eğitim...

En yüksek rütbe terbiye...

Çalışmak, dürüst olmak...

Ne diyelim!

Dünya da cennete nispetle ne kadar modern kalır.