Osmanlı'da av merakı

Osmanlı Dönemi'nde en çok İstanbul'da Haliç ve Boğaz sırtlarında avlanılmıştır. Ava uygun pek çok alan sadece padişahın kullanımı içindi. 16 ve 18. yy arası avlanmanın yasak olduğu bölgeler; Beykoz, Akbaba, Belgrad Ormanları'ndaki Arnavutköy'dü. Sevilen av mekanı Halkalı'da da ilerleyen yüzyıllarda av köpeği ve doğan ile av yapmak yasaklanmıştı. Osmanlılar özellikle kuş avına düşkündü.

Osmanlı'da av zenginlerin, şehzadelerin, padişahın vazgeçilmez zevkiydi. Bey ve Beylerbeyleri de ava severek çıkarlardı. Osmanlı döneminde Anadolu topraklarında kaz, bıldırcın, çulluk, ceylan avı yaygındı. En nadir bulunan av türü ise antiloptu. Osmanlılar ava geniş hizmetli grubuyla çıkmayı severlerdi. Kurt, kaplan, tilki avı da , bu hayvanların kıymetli derisi uğruna yapılırdı

Evliya çelebi'ye göre 17. yüzyılın en çok avlanan hayvanları; "yabankazı, yaban ördeği, turna, balıkçıl, keklik, çil keklik karatavuk ve sülün"dür. İstanbul Ansiklopedisi'nde Selim Somçağ'dan aldığımız bilgiye göre; geleneksel av silahı önceleri ok ve yaydı. Tüfek ancak 18. yy'da ok ve yayın saltanatını yıkabilmiştir. Kırma tüfeklere ise ancak 20. yüzyılın başında rastlanır. 18. yy'a ait Melling imzalı gravürlerde sazlıklarla kaplı Haliç'te ördek avına rastlanır.