Sahi biz sahipsiz miyiz?

İşte yine mutfak masası, işte yine aynı pencere, işte yine emektar defter. Kalem bir şeyler yazmaya hazırlanıyor, bir gönül yolculuğu... Gönül deyince; gönlümüzü namaza açmak, niyaza açmak neden bu kadar zordur? Neden zor gelir güzel bir abdest alıp diz çökmek, gönül kapılarımızı açmak, sağanak sağanak yağan rahmetle doyasıya ıslanmak... Ve asıl ait olduğumuz Zat ile konuşmak, gönlümüze bir sevgi yumağı koyup ağlayabilmek... Neden bu kadar zordur? Yoksa biz bizi ağlatacak gönül yumuşaklığından, berraklığından, saflığından uzakta mıyız? Yoksa biz günahlarımıza pişman olmaktan, nedamet duymaktan uzak mıyız? Yoksa gönlümüzde bizi engelleyen "Boyun bükme, dua etme, ellerini açma" diyen bir ses mi var? Neden Rahmani seslere kulak veremiyoruz, yoksa bizim kalbimiz taş gibi mi oldu? Hoş "Bazı taşların içinden su fışkırmaktadır." Bizim Rabb'imizle konuşup göz yaşı dökmeye ihtiyacımız yok mu? Kalbimizi O'nun nuruna, sevgisine, aşkına açmaya ihtiyacımız yok mu? Sahi biz sahipsiz miyiz? "Kulun Leyla'yı eyleme mahşerde ehline rüsva Bu dünyada günahından utansın ya Rasulallah" Günahından utanmak hem de bu dünyada iken, mahşerde ehline rüsva olmadan. Acep bize de nasip olur mu? "Haya imandandır" diyor Resulullah efendimiz (sav) yani utanmak imanın bir göstergesidir, aynı zamanda bir yol göstericidir, yolu görmek isteyene, Hakk'ı bulmak isteyenlere... Allah (cc) cümlemize bu dünyada günahımızdan utanmayı nasib eylesin! Ne mutlu o kullara ki istikametleri Allah'a (cc) doğrudur, Resulullah'a (sav) doğrudur, Kur'anı Kerim'e doğrudur, artık Sıratı müstakim üzere olmaya çalışmanın zamanı gelmiştir. "Bir eteği tutmaz isem Köle canı satmaz isem Teneşirde yatmaz isem Yazık bana vahlar bana" Ecel gelmeden, vakit dolmadan, teneşire yatmadan tövbeler etsek, nadim olsak güzel bir iş başarmış oluruz ne dersiniz?