Yarının Türkiye'sine notlar-2-

Dün, Afyonkarahisar'da düzenlenen Geleneksel Gençlik Kampı'nın fikrî temellerinden söz etmiştik. Bugün ise o fikirlerin gençlerin dünyasında nasıl karşılık bulduğunu, kamp alanındaki ilk gözlemlerimiz ışığında değerlendirmek istiyorum.

Kamp alanına adım attığınız andan itibaren farklı şehirlerden gelen yüzlerce gencin aynı heyecan etrafında buluştuğuna şahit oluyorsunuz. Kimisi Karadeniz'den, kimisi Doğu Anadolu'dan, kimisi Ege'den, kimisi Akdeniz'den... Farklı kültürler, farklı hayat hikâyeleri ve farklı yaşanmışlıklar... Ancak bütün farklılıkların üzerinde birleşen ortak bir payda var: Aynı ülkeye karşı hissedilen sorumluluk duygusu ve aynı geleceğe dair kurulan umut.

Bugün toplum olarak en çok ihtiyaç duyduğumuz değerlerden biri, hiç şüphesiz birlikte hareket edebilme iradesidir. Son yıllarda insanlar aynı apartmanda yaşadığı komşusunu tanımakta zorlanırken, gençler farklı şehirlerden gelerek birkaç saat içinde kardeşlik hukuku kurabiliyor. Demek ki mesele sadece aynı mekânda bulunmak değil; aynı ideale inanabilmektir.

Kamp boyunca dikkatimi çeken en önemli hususlardan biri de gençlerin birbirini dinleme konusundaki samimiyetiydi. Hiç kimse fikrini kabul ettirme telaşında değildi. Herkes önce anlamaya, sonra anlatmaya çalışıyordu. Oysa günlük hayatımızda bunun tam tersini yaşıyoruz. Konuşan çok, dinleyen ise oldukça az. Belki de toplumsal huzurun ilk şartı, birbirimizi gerçekten dinlemeyi yeniden öğrenmektir.

Teknolojinin baş döndürücü bir hızla geliştiği çağımızda gençler, bilgiye ulaşmakta hiç olmadığı kadar avantajlı; fakat aynı zamanda yalnızlık, gelecek kaygısı ve kimlik arayışı gibi ciddi sorunlarla da karşı karşıya. Sanal dünyada binlerce kişiye ulaşabilen bir genç, gerçek hayatta derdini paylaşacağı birkaç dost bulmakta zorlanabiliyor. İşte bu tür buluşmaların en kıymetli tarafı da tam burada ortaya çıkıyor. İnsanlar birbirini sadece ekranlardan değil, gözlerinin içine bakarak tanıyor; aynı sofrayı, aynı sevinci ve aynı ideali paylaşıyor.

Şunu da ifade etmek gerekir ki, gençliği yalnızca geleceğin yöneticileri olarak görmek eksik bir değerlendirme olur. Gençlik, bugünün vicdanıdır. Eğer bir toplum gençlerinin gönlüne dokunabiliyor, onların fikir üretmesine imkân tanıyor ve sorumluluk almalarını teşvik ediyorsa, aslında kendi geleceğini inşa ediyor demektir. Yıllar önce Prof. Dr. Haydar Baş'ın temellerini attığı bu anlayışın bugün de canlılığını koruması, bunun en somut örneklerinden biridir.

Afyonkarahisar'da geçirdiğimiz ilk gün bize bir gerçeği daha hatırlattı: Millet olmanın yolu sadece aynı topraklarda yaşamaktan değil, ortak idealler etrafında kenetlenebilmekten geçiyor. İşte bu kampın en büyük kazanımı da gençlere tam olarak bunu hissettirebilmesidir.

Yarın, bu ortak idealin gençlerle nasıl buluştuğunu ve Bağımsız Türkiye Partisi (BTP) Genel Başkanı Hüseyin Baş'ın gençlerle kurduğu samimi iletişimin kamp atmosferine nasıl yansıdığını birlikte değerlendireceğiz.

(Devam edecek…)