Yerli üretici ezilirken yabancı sermayeye 20 yıl imtiyaz

Vergi adaleti, bir ülkenin ekonomik sürdürülebilirliğinin ve toplumsal barışının en temel direğidir. Ancak Türkiye'de uzun süredir uygulanan ve son olarak 4 Haziran 2026 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 7582 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile zirve noktasına ulaşan ekonomi politikaları, bu temel direği kökünden sarsmaktadır. 

Kamuoyuna büyük bir müjde ve "tarihi muafiyet" olarak sunulan yeni Varlık Barışı paketi, yurt dışından sermaye getirenlere emsalsiz imtiyazlar tanırken, madalyonun diğer yüzünde ülkenin tüm yükünü sırtlayan yerli üreticiyi, işçiyi ve dar gelirliyi derin bir adaletsizlikle baş başa bırakmaktadır. 

Yabancı sermayeye endeksli bu anlayış, ekonomiyi daha da dışa bağımlı hale getirmekte ve yerli emeği değersizleştirmektedir. 

Oysa bu kısır döngüden çıkışın yolu yabancı paraya sığınmak değil, gerçekten milli bir ekonomik hamle ile bağımsız adımlar atmaktır.

Dış sermayeye "cennet", yerli üreticiye "vergi kıskacı"

Yeni yasalaşan düzenleme, son 3 yıl boyunca Türkiye'de ikamet etmemiş gerçek kişilerin yurt dışı kazançlarına tam 20 yıl boyunca gelir vergisi muafiyeti getiriyor. Üstelik bu varlıkların miras yoluyla aktarılmasında veraset ve intikal vergisi oranı yüzde 1 gibi sembolik bir seviyeye çekiliyor. 

İstanbul Finans Merkezi'ndeki kurumlara sağlanan yüzde 100 vergi indirimi 2047 yılına kadar uzatılırken, harç muafiyetleri de 20 yıla çıkarılıyor.

Peki, tüm bu devasa kolaylıklar sağlanırken, yıllardır bu ülkede fabrikasını açık tutmaya çalışan, istihdam yaratan, fırtınalı ekonomik koşullara rağmen katma değer üreten yerli yatırımcıya ne veriliyor? Cevap ne yazık ki koca bir hiç.

* Çifte standart: Yurt dışından ne idüğü, kaynağı belli olmayan paraları getirenlere "nereden buldun" bile denmezken, yerli esnaf ve sanayici en ufak bir kazancında ağır vergi yükleri ve cezalar altında ezilmektedir.

* Emeğin değersizleştirilmesi: Ülkesinde alın teri döken, üretim yapan vatandaşın kazancından vergi üzerine vergi alınırken; parasını dışarıda tutup yeni getirenlere sunulan bu ayrıcalık, yerli sermayeye yapılan açık bir haksızlıktır.

* Tüketim ve sosyal adaletsizlik: Sermaye sahiplerinin önü her fırsatta açılırken; emekliye, işçiye, memura ve yoksula bütçede pay ayrılmamakta, "yok" denilmektedir. Yabancı turist gelsin diye tüm imkanlar seferber edilirken, kendi vatandaşı yetersiz gelir yüzünden temel ihtiyaçlarını dahi karşılayamaz duruma getirilmiştir.

Küresel sermaye bağımlılığı ve geçici pansumanlar

Ekonomi yönetiminin 2008 yılından bu yana periyodik olarak çıkardığı Varlık Barışı kararları, yapısal bir sorunun itirafıdır. 

2008, 2013, 2016, 2018, 2020, 2022 ve son olarak 2026 yıllarında ardı ardına yapılan bu düzenlemeler, ekonominin finansmanını tamamen dışarıdan gelecek sıcak paraya bağlamanın bir sonucudur. 

Yabancı paraya duyulan bu aşırı muhtaçlık, onu ekonomik sistemin merkezinde adeta bir "put" haline getirmektedir.

Sürekli olarak süre uzatımlarına gitmek, küresel finans çevrelerine ve kayıt dışı varlıklara taviz vermek demektir. Kaynağı sorgulanmayan paralarla günü kurtarmaya çalışmak, uzun vadede ülkenin mali saygınlığını zedelediği gibi, yerli üretimin yapısal sorunlarına da hiçbir kalıcı çözüm üretmemektedir. 

Yabancının parası kıymetli, yerlininki değersiz görüldüğü müddetçe, Türkiye ekonomisinin küresel dalgalanmalara karşı bağışıklık kazanması imkansızdır. 

Ekonomiyi yabancı sermayenin insafına terk etmek, tam bağımsızlık ilkesiyle asla bağdaşmamaktadır.

Kurtuluş reçetesi: Milli Ekonomi Modeli ve bağımsız gelecek

Türkiye'nin bu finansal sarmaldan, borç-faiz ve yabancı sermaye bağımlılığından kurtulmasının formülü bellidir: Milli Ekonomi Modeli. 

Bu model, dışarıdan gelecek ve ne zaman kaçacağı belli olmayan sıcak paraya umut bağlamak yerine, devletin kendi egemenlik gücünü kullanmasını esas alır.

Milli Para ve senyoraj gücü: Devlet, emek ve üretim karşılığı olarak senyoraj hakkını kullanıp Milli Ekonomi Modeli'nin formülüne varıncaya kadar ifade ettiği "Milli Para"yı devreye soktuğunda, dışarıdan borçlanmaya ya da yabancının parasına ihtiyaç kalmaz. Finansman ihtiyacı, kendi iç kaynaklarımızla ve emisyona dayalı olarak fazlasıyla karşılanabilir.

Milli Ekonomi Modeli'nin hayata geçmesiyle birlikte şu köklü değişimler yaşanacaktır:

* Üretim ve tüketim dengesi: Milli para ile desteklenen yerli üretim hızla canlanacak, sanayici yabancı para baskısından kurtulacaktır. Aynı zamanda, yine milli kaynaklarla desteklenen tüketim gücü (sosyal devlet projeleri, adil maaş düzenlemeleri) sayesinde yerli tüketici hak ettiği refah seviyesine ulaşacaktır.

* Ekonomik bağımsızlık: Yabancı para bir baskı unsuru olmaktan çıkacak, ülkenin kaynakları yine ülke insanı için harcanacaktır. Vergi kolaylıkları dışarıdan gelen gizemli sermayeye değil; üreten, istihdam sağlayan yerli esnafa ve sanayiciye verilecektir.

Bu köklü ve devrimsel dönüşümü Türkiye'de kararlılıkla uygulayacak, ekonomiyi elitlerin ve küresel sermayenin elinden alıp yeniden millete teslim edecek yegane siyasi irade ise Bağımsız Türkiye Partisi (BTP) ve onun vizyoner genç lideri Hüseyin Baş'tır. 

Türkiye, yabancı paranın gölgesinde bir büyüme masalıyla değil; kendi milli modeli, kendi parası ve kendi üreten insanıyla ayağa kalkacaktır.

Çözüm dışarıda değil, milli modelin ve milli liderin ta kendisindedir.