Bir öğretmen mektubu / M.Arslan

Merhaba, mektubumun hemen başında zihinlerde oluşabilecek soruları görür gibiyim. Bazıları "24 Kasım Öğretmenler Günü dolayısıyla gündeme gelmek istiyorlar" diye düşünecektir. Bazı insaf sahipleri "Sadece 24 kasımlarda hatırlanıyorlar, bırakın avunsunlar" diyeceklerdir. Bir bölümü de "Yahu işiniz mi yok, kendileri çalıp kendileri dinlerler, bugüne kadar çaldılar da kim dinledi" deyip saflığımızdan dem vuracaktır. Fakat bu mektubu bu gerekçelerle yazmıyorum. Evet 24 Kasım ile ilgisi var fakat çok başka bir bakışla oluşacak bu mektup, merak edip okuyacaklara şimdiden teşekkür ediyorum.Biz öğretmenler çok büyük insanlarız. Tabii hakkını verdiğimiz ölçüde. Bu konuda herkes hemfikir. Cumhuriyetin ilk yıllarında her açıdan bu böyle olmuş. İlerleyen yıllarda çeşitli sebeplerle devlet ve cemiyet nazarında değer kaybetmişiz. Son yıllarda bu iyice açığa çıkmış. 360 gün adı bile anılmayan, silik okul hatıralarında kalan bu insanlar, komik dizilerle, eğitmeyi yeteri kadar beceremedikleri bazı insanlara eğlence olmuşlar yıllar sonra. Bazıları bu ifadeleri alınganlık olarak algılayabilirler, haklı da olabilirler. Fakat gerçek olan şu ki itibarı bitirilmeye çalışılan insanlar olmak acı verici.24 Kasım günü akşamında çorap satan meslektaşlarımızı görmek yaralıyor bizleri, çevremizdeki insanlara çoluk çocuğumuza göstermeden siliyoruz gözyaşlarımızı. Tabii ki bu arada ne kadar büyük adamlar olduğumuz yalanları peş peşe sıralanıyor. Madem diyoruz bizler bu kadar önemliyiz de niye bu hallere düşüyoruz. Arkasından da 12 yıllık bir öğretmenin aldığı 800 YTL maaş (aile yardımı-iki çocuk-dahil), öğretmenlik yapmadığı halde öğretmenim diyen bir yetkili tarafından yeterli bulunuyor. Branşlarında uzmanlık eğitimi almış bizler lise mezunu memurlarla bir tutulup nankörlükle suçlanıyoruz. 300 YTL kira veren artan parayla çocuklarını insanca yaşatmaya çalışan bizler mecburen çorap satıyor garsonluk yapıyoruz. Bir de herkesin diline doladığı iki aylık yaz tatili var. 500 YTL ile memleketimize bile gidemiyoruz! Gitsek bile, tabiri caizse iki ay aç geziyoruz. Yetkililerin tatil anlayışları buysa sözümüz yok. Fakat tatil tarzlarının böyle olmadığını magazin haber programlarında görüyoruz. Lütfen "Öğretmenler tatil yapıyor" demeyin, kanımıza dokunuyor. Buraya kadar her şey normal, biz düştüğümüz duruma alıştık artık, şaşacaksınız belki ama zam da istemiyoruz, çalışmak ayıp değil. Cumhurbaşkanlığından sonra tersanedeki işine dönen Leh Valessa buna güzel bir örnek. (Fakat bize uyar mı bilmem!)  Hamasi olacak belki ama bizler yetiştirdiğimiz insanların refahını görünce, duyunca sıkıntılarımızı unutuyor, mutlu oluyoruz.Her 24 Kasımda ülke gündemine bomba gibi düşüyoruz adeta. Sanki 360 gün başka bir gezegende yaşayan varlıklar gibi birden hatırlanıveriyoruz, insanlar acıyor bizlere. Yetkililer kendi öğretmenlerini anlatıyorlar kameralara. Onların ne kadar büyük insanlar olduklarını, kendileri için yaptıkları fedakarlıkları ballandıra ballandıra anlatıyorlar bir ritüel gibi. Böylece bir   taşla iki kuş vurmuş oluyorlar. Hem aslında öğretmenleri ne kadar çok sevdiklerini ve düşündüklerini ifade etmiş hem de yetkili olarak yapmaları gerekeni yapmış, üstelik etkileyici konuşma ve tavırlarla puan toplamış oluyorlar. Buraya kadar her şey normal. Her defasında yuvarlak ifadelerle vaatlerde de bulunuyorlar. İşte bizi asıl yaralayan bu vaatler oluyor, içinde bulunduğumuz zorluklardan dolayı olumlu beklentiler içine giriyoruz. Tabii ki her zaman olduğu gibi sözler tutulmuyor.   Böylece kendimize olan güvenimizi ve saygımızı yitiriyoruz, kırılıyoruz. Bu yüzden mesleki verimimizde düşme bile olabiliyor.İşte bu mektubun ana fikri; lütfen tutacak, yapacak bile olsanız vaatde bulunmayın. Lütfen bizi saf yerine koymayın. Yetkililerin zannettiği kadar saf  olmadığımız bilinsin. Bizler sadece iyi niyetli ve gerçekten fedakarız. Bizler fedakar olmasaydık sizler o hayatları yaşayamazdınız. Emekli olduğu gün (29 yıllık hizmetten sonra) iş arayan bir öğretmen ablamızın vebali üzerinizedir. Bir aylık ek ders ücretimizi bir günlük nöbet yevmiyesi olarak alan insanların yaşadığı bir ülkede artık bizi  kandırmayın. Ve bırakın bu anlamlı günü üzüntüyle değil gurur dolu gözyaşlarıyla kutlayalım. Saygılarımla...