Falkenhayn dönemi vuruşmaları -II

Osmanlı Genelkurmaylığı, elindeki mevcut kuvvetleri, Bağdat'ın işgalden kurtarılması için mi, yoksa Filistin cephesinde savunma için mi kullanmakta kararsızlığı devam ederken İngilizler 7 Mayıs 1917'de REMADİYE' YE saldırır. Bu İngiliz saldırısı Türk ordusunun savunması karşısında başarısızlığa uğrayarak çekilir. Osmanlı Ordusu bu zaferin sonunda çok büyük asker kaybına uğramıştır. Yeni bir saldırı daha yapılırsa savunma yapacak gücü kalmamıştır. Bunun birinci sebebi Osmanlı askerinin yeterli beslenememesidir. Ulaşım yetersizliği nedeni ile ordu için gerekli gıda Anadolu'dan getirtilememektedir. Asker günlük yaşamını devam ettirebilecek kadar beslendiği için süngü savaşı yapacak kadar güçlü değildir. Savunmada kendisine verilen silah ve cephane de yetersizdir. Hâlbuki İngiliz askerinin kullandığı silah ve cephane daha üstündü. Komutanların öncelikle bu duruma bir çare bulmaları gerekiyordu. Ama bu olayda öncelikle Osmanlı hükümetinin de üyesi olan Enver Paşa ile Cemal paşa arsındaki sürtüşme ve görüş ayrılığı nedeni ile Askerin bu ihtiyaçlarını karşılamaya zamanları kalmıyordu. Diğer neden ise 29 Ağustos 1916 tarihinde Alman Ordularının yeniden yapılandırılması ile çıkarılan kanundur. Bu kanunla Alman Orduları Başkomutanı olan Kayser'e vekâlet eden Mareşal Hindenburg fiili başkomutan olur. General Lüdendorf da Genelkurmay başkanı olur. Yeni kanuna göre  Avusturya-Macaristan İmp., Osmanlı İmp. ve Bulgaristan ordularının sevk ve idaresi de Alman Genelkurmaylığına ve Alman Başkomutanlığına bağlanır. Bu kanunun yürürlüğü için Almanya bağlaşıkları ile anlaşmaları yeniler. Osmanlı İmparatorluğu ilende 28 Eylül 1916 tarihinde yeni bir Alman- Osmanlı anlaşması imzalanır. Bu Anlaşmanın maddeleri şöyledir: 1-Osmanlı Başkomutanlığı, Osmanlı Ordularının Tahşit (yığma-biriktirme), nakil ve ikmal hakkını muhafaza eder. 2-Alman başkomutanı, Alman İmparatoru namına, Osmanlı harekât planlarını ya hazırlayacak veya hazırlanmış programları tasdik edecektir. 3- Her harekâtın ihtiyacına göre 4 müttefike ait vasıtaların topunu Alman Başkomutanlığı taksim edecek veyahut müttefik kıtalarının karıştırıldığı cephelerin komutanlarını tayin edebilecek28 eylül 1916 tarihli anlaşma ile Osmanlı Devleti Alman vesayetini, yani askeri ve siyasi yönden Alman yönetimini kabul etmiş oluyor. Falkenhayn yukarıdaki anlaşma hükümlerine göre 7 Mayıs 1917 tarihinde, Enver Paşa'ya hoş görünerek onun isteklerini yerine getirmemek için Yıldırım Orduları Gurup Komutanlığını kurma çalışmalarını ve kadrolaşmayı kurmaya çalışır. Ama bu ordu kuruluncaya kadar da Enver Paşa'nın bütün isteklerine evet demiştir. Mesela ayni gün Enver Paşa'nın Bağdat'ın İngiliz işgalinden kurtarılması isteğine hemen evet demiştir. Tam yetki ile gelen Falkenhayn yıldırım orduları Gurup komutanlığını kurmadan Filistin cephesinde savunma yapan Türk birliğinin ihtiyaçları ile ilgilenmemiştir. Liman Von Sandres, Türkiye ile yazdığı notlarında Yıldırım Orduları Gurup Komutanlığı için şunları yazmıştır: Yıldırım tasarısı büsbütün başka bir ilkeye dayanıyordu Bu hareketin Almanya'daki esaslara göre kurulmuş bir ordular gurubu kurmaylığı yönetecekti. Komutan Alman olacaktı. Genel Kurmaylıkta tamamen Alman subaylardan kurulacaktı? Falkenhayn'ın buyruğu altında iki Alman kurmaylığı olacaktır. Birisi (F) Ordular gurubu kurmaylığı, öbürü de Filistin'deki Alman birliklerinin kurmaylığıdır? F. Orduları gurubu kurmaylığında 65 Alman, 9 Türk subayı bulunacaktır? Almanya, F. Ordular gurubu hareketlerinin planını çizmekle pek büyük sorumluluk yüklenmiş bulunuyordu. Artık o Türklerin istemiş olduğu yardımı sağlamakla kalmıyordu, Doğu cephesinde savaşın güdümüne doğrudan doğruya karışıyordu. Bir başarısızlık olsun, hiç şüphesiz Almanya yüklenecekti?  Yukarıda belgelendirdiğim olaylar nedeni ile Filistin cephesinde savunma yapan birliğimiz sonunda ezilecektir.