İşgalden direnişe: Millet iradesinin uyanışı / Zafere giden kutlu yol -2-

Millî Mücadele'nin başlangıç yılları, yalnızca askerî gelişmelerin yaşandığı bir dönem değildi. Aynı zamanda milletin kendi gücünü yeniden fark ettiği, dağınık ve karamsar görünen şartlar içerisinde ortak bir iradenin oluşmaya başladığı bir dönemdi.

İstanbul'un işgal altında bulunması, Anadolu'nun farklı bölgelerinin işgal kuvvetlerinin tehdidiyle karşı karşıya kalması ve Osmanlı Devleti'nin içinde bulunduğu siyasî şartlar, milletin önünde son derece ağır bir tablo oluşturuyordu. Fakat bütün bu olumsuzluklara rağmen Anadolu insanı, yaşadığı toprakların kaderine seyirci kalmadı.

İşgallere karşı ilk tepkiler yerel ölçekte ortaya çıktı. Müdafaa-i Hukuk cemiyetleri kuruldu, mitingler düzenlendi, halk işgalleri protesto etti. Kuvayi Milliye birlikleri ise özellikle Batı Anadolu'da işgale karşı silahlı direnişin önemli unsurlarından biri hâline geldi.

Bu gelişmeler, aslında milletin sahip olduğu ortak vatan şuurunun ne kadar güçlü olduğunu gösteriyordu.

Henüz düzenli bir ordu yoktu. Henüz mücadele bütün Anadolu'yu kapsayan tek bir askerî plan çerçevesinde yürütülmüyordu. Farklı bölgelerde farklı imkânlarla mücadele eden insanlar vardı.

Fakat ortak bir hedef vardı: Vatanın bütünlüğünü ve milletin bağımsızlığını korumak.

Millî Mücadele'nin en önemli özelliklerinden biri de işte bu noktada ortaya çıkıyordu. Mücadele, yalnızca belli bir bölgenin veya belli bir grubun meselesi olmaktan çıkarak milletin ortak davası hâline geliyordu.

Amasya Genelgesi ile ortaya konulan "Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır." anlayışı, bu bakımdan büyük önem taşıyordu. Çünkü artık çözümün merkezine milletin iradesi konuluyordu.

Erzurum ve Sivas kongrelerinde alınan kararlarla millî iradenin temsil edildiği ortak bir zemin oluşturuldu. Bu süreç, 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin açılmasıyla daha güçlü bir siyasî yapıya kavuştu. Böylece Millî Mücadele'nin önünde yeni bir dönem başladı. Artık mesele yalnızca direnmek değildi.

Direnişi bir millet iradesine, millet iradesini de zafere ulaştıracak düzenli bir mücadeleye dönüştürmek gerekiyordu.

Bunun için ise daha nice zorlu günler yaşanacak, cephelerde büyük fedakârlıklar yapılacak ve millet, bağımsızlığı uğruna ağır bedeller ödeyecekti.

Çünkü zafere giden kutlu yol, kolay yürünecek bir yol değildi. Bu yolun her adımında sabır, fedakârlık, iman, azim ve kararlılık vardı.

(Devam edecek…)