Sandık iradesi, transferler ve derinleşen ekonomik kriz

Türkiye'nin siyasi gündemi, son dönemde hiç olmadığı kadar hareketli ve bir o kadar da tartışmalı bir evreden geçiyor. 

Milletin iradesini yok sayan parti transferleri, belediyelerdeki el değiştirmeler, meclis kapısına taşınan emekli eylemleri ve ekonomik sıkışmışlık hissi siyasetin ana eksenini oluşturuyor. 

Bir yanda iktidar kanadının "masada" güç kazanma hamleleri, diğer yanda ise halkın gündelik yaşamındaki ağır ekonomik tahribat ve bu tablo karşısında muhalefetin güven veren bir "adres" olma zorunluluğu, ülkenin öncelikli gündem maddeleri arasında yer alıyor. 

Siyasetin bu çok katmanlı yapısı, yerel yönetimlerden merkezi idareye kadar uzanan geniş bir kulvarda derin tartışmaları beraberinde getiriyor.

Sandıkta alınamayanı masada almak mı?

2024 yerel seçimlerinde ortaya çıkan tablo, iktidar partisi açısından önemli bir gerilemeyi ve büyükşehir belediyelerinin bir kısmının muhalefete geçmesini tetiklemişti. 

Yerel yönetimlerdeki bu çarpıcı değişimler, seçmenin iktidarın politikalarına karşı duyduğu tepkinin bir yansıması olarak sandığa yansımıştı. 

Ancak seçimlerin üzerinden geçen zaman zarfında, siyaset sahnesinde dikkat çeken yeni bir transfer hareketliliği gözlemlenmeye başlandı: Parti değiştiren milletvekilleri, belediye başkanları ve meclis üyeleri.

Antalya özelinde yaşanan gelişmeler, bu durumun en somut örneklerinden birini oluşturuyor. Aksu, Serik ve Elmalı gibi kritik ilçe belediye başkanlarının rozet değiştirerek iktidar partisine katılması, yerel siyasetteki dengeleri sarstı. 

Ardından büyükşehir belediyesi nezdinde de benzer iddiaların ve kulis hareketliliğinin artması, siyasi kulisleri bir anda hareketlendirdi. İzmir'den sonra Antalya da mı AKP'ye geçecek soruları sorulmaya başlandı. Her ne kadar Antalya Belediye Başkanvekili bu iddiaları yalanlasa da zaman neyi gösterir bilemeyiz.

Benzer şekilde İstanbul'da Adalar, Ataşehir, Üsküdar, Bayrampaşa, Gaziosmanpaşa, Eyüpsultan gibi ilçelerde yaşanan operasyonlar, meclis üyesi transferleri ve başkanvekilliği oylamaları, yerel yönetimlerin sadece yerel halkın oylarıyla değil, sonradan şekillendirilen siyasi manevralarla da el değiştirebildiğini gösteriyor.

Bu durum, en hafif tabiriyle milli iradeye ve seçmen sadakatine vurulmuş bir darbe olarak okunuyor. 

Vatandaş, oy verirken belirli bir siyasi vizyona, ilkeye ve partinin sunduğu kadrolara destek olmaktadır. 

Seçim bittikten sonra bireysel hesaplar, korkular ya da çeşitli menfaatler doğrultusunda parti değiştirmek, o oyları veren seçmenin iradesini yok saymaktır. 

Siyasi tarihimizde de görülen ama son dönemlerde yoğunlaşan bu transfer furyası, siyaset kurumuna olan güveni zedelemekte ve seçmeni siyasetten soğutmaktadır. 

Bir siyasetçinin kendi iradesiyle partisiyle yollarını ayırması ve ilkeli bir duruş sergileyerek yoluna bağımsız devam etmesi anlaşılabilir bir durum olabilirken; iktidar partisine doğru gerçekleşen bu toplu geçişler, kamuoyunda "sandıkta kaybedilen kalelerin masada geri alınmaya çalışıldığı" algısını güçlendirmektedir.

Ekonomik çıkmaz ve Meclis kapısına dayanan tepki

Siyasetin bu yapay gündemleri bir yana dursun, sokaktaki vatandaşın gerçek gündemi ne yazık ki bambaşka bir boyutta seyretmektedir. 

Hayat pahalılığı, enflasyonun alım gücünü eritmeye devam etmesi ve uygulanan ekonomik modellerin dar gelirli üzerindeki yıkıcı etkisi, toplumsal sıkışmışlığı beraberinde getirmektedir. 

Emeklilerin geçinemez hale gelmesi, seslerini duyurabilmek için seçtikleri siyasetçilere dahi güvenmeyerek doğrudan Meclis kapısında eylem yapma noktasına gelmeleri, sistemin tıkanıklığını gözler önüne sermektedir.

Asgari ücretlinin, memurun, çiftçinin, esnafın ve ev hanımlarının oluşturduğu ve toplumun çok büyük bir kesimini kapsayan bu kitle, her geçen gün biraz daha yoksullaşmaktadır. 

Özellikle enflasyon hesaplamalarında hissedilen oranlar ile resmi rakamlar arasındaki uçurum, çalışanların ve emeklilerin ceplerindeki paranın erimesine yol açmaktadır. 

Beklenen enflasyon oranlarına göre zam yapılması gibi garip uygulamalar, dar gelirlinin sırtındaki yükü her geçen gün daha da artırmaktadır. 

Toplumun yüzde seksenlik, hatta yüzde doksanlık bir kesiminin bu ekonomik tablodan memnuniyetsiz olduğu aşikardır. 

Ancak bu memnuniyetsizliğin sandığa ve geleceğe umut olarak yansıması için, toplumu kuşatacak bütüncül bir siyasi akla ve alternatife ihtiyaç duyulmaktadır.

Muhalefetin sorumluluğu ve "güvenilir adres" olma zorunluluğu

İktidar kanadının tüm hamlelerine, erken tartışmalarına ve stratejik planlamalarına karşı, muhalefetin en büyük imtihanı topluma güven veren bir "adres" haline gelebilmektir. 

Toplumun geniş kesimleri iktidarın politikalarından yorulmuş ve bir değişim arayışına girmiş durumdadır. Ancak bu arayış, sadece iktidarın hataları üzerinden yürütülemez; aynı zamanda muhalefetin ortaya koyacağı güçlü, kucaklayıcı ve çözüm odaklı bir vizyonla taçlandırılmalıdır.

Türkiye'nin kronikleşmiş sorunlarının çözümü, kurumların liyakate dayalı yapısına kavuşturulması ve demokrasinin tüm mekanizmalarıyla işletilmesi, aynı zihniyetin ve aynı yöntemlerin tekrarı ile mümkün değildir. 

Ülkenin çeyrek asra yakın bir süredir aynı kadrolar tarafından yönetiliyor olması, denetim mekanizmalarının zayıflamasına ve kamusal kaynakların verimsiz kullanılmasına zemin hazırlamıştır. 

Borsa krizlerinden kamu yatırımlarındaki aksamalara kadar yaşanan her kriz, demokratik bir şeffaflık ve denetim ortamının aciliyetini göstermektedir.

Ne yerel yönetimlerdeki etik dışı transferler ne de halkın ekonomik sıkıntıları görmezden gelinerek sürdürülen siyaset tarzı sürdürülebilirdir. 

Siyaset kurumunun yeniden millete yaslanması, milletin iradesine saygı duyması ve en önemlisi de geleceğe dair somut, adil ve insanca yaşam koşulları sunan bir programla halkın karşısına çıkması hayati bir zorunluluktur. 

Millet, kendisine sırtını dönenlere değil, gerçek anlamda sorunlarını çözen ve ortak bir gelecek inşa eden siyasetçilere hak ettiği cevabı sandıkta verecektir.