İsim yetmiyor

Şampiyonlar Ligi'nde 6 yılını tamamlayan G.Saray, ilk 2 yıl gücüyle tanınmış, sonraki 3 yıl da gücünü ismiyle sağlamlaştırmıştı... Dünyaca ünlü rakiplerine kök söktüren G.Saray; şu dönemde sadece ismiyle korku salıyor...

Aslında rakiplerindeki korkunun ana nedeni, Ali Sami Yen'in akustiği ve seyircisinin olağanüstü ateşliliği... o seyirci ki önceki akşam bir yeniliğe daha imza attı... Durdu, durdu; Urs Meier'in düdüğü ile Liverpool'un üstüne kabus gibi çöktü... Kendini ikinci planda hisseden 5 eksikli Aslan; ordusunun emriyle ve de ismiyle İngilizler'e ilk yarıda soluk aldırmadı... Devre arasında düşündüm; onca eksiğine rağmen eski yıpratıcı, kök söktürücü G.Saray geri mi dönüyor diye... amma, top santra yuvarlağında döndükten sonra, devamlı G. Saray'ın kalesine yöneldi. İnanılması zor, daha doğrusu kaçırılması zor pozisyonlarda Owen ve Rııse'nin ayaklarına bir panter sızmasıyla yatan Mondragon, oyunun kaderini anında değiştirdi... Islık yağmurunun doluya döndüğü dakikaları kulaklarında iyice hisseden İngiliz ekibi, G.Saray'ın ismini de aklından def etmeyince 9 dakikalık sinme sendromu yaşadı..! Bunun adı resmen psikolojik eziklikti... İşte o ana kadar basın tribününde birbirimize sorduğumuz Lucescu'nun hala oğlu (şaka şaka vallahi de şaka; billahi de şaka) Radu Niculescu; Metin Oktay vari kafasını ters yöne çevirerek topu ağlara astı. Maçı da zaten tamamlayamadı; golün arkasına sığınıp "alın beni kenara" dedi. Ondan daha ne beklenirdi ki..! Ümit Karan olsa, dışarı çıkmamak için ağıt yakardı...! Liverpool fizik çöküntüsü yaşayan G.Saray'a papuç bırakır mı; skor 1-2, 1-3 olmasın diye hatim bile indirdik..!

G.Saraylı yöneticilere acı çok acı sesleniyorum..! Bu kadro bu yükü taşıyamaz... Siz sadece kendinizi kandırırsınız yirmi milyon G.Saraylı'yı değil... Bakın gördünüz 5 eksikli takım, nasıl yoktan var olma savaşı veriyor..! Ama gücü yok, lideri yok, ası yok, omuriliği yok! Eskiden öyle miydi? Ha, soruyorum öyle miydi?..