Yine Bağımsızlık

Türkiye'nin önünde iki yol var. Bu durum artık iyiden iyiye ortaya çıkmış durumdadır. Dün de iki yol vardı demek ilk bakışta ve prensip itibari ile doğru olmakla beraber çizgiler bu kadar net değildi.

Önce Türkiye batılılaşma adına hiç bir devirde bu kadar teslimiyetçi ve dahası dışardan yönetilir duruma düşmemişti. Ve bugüne kadar alternatif olarak ileri sürülen çözümler ikinci bir yol olmaktan ziyade aynı yolda giden partilerin iktidar kavgasından başka bir şey değildi.

Gelinen bu noktada her şey o kadar dibe vurdu ki artık hiç bir şeyi gizlemek de mümkün olmamaktadır. Sadece oyalamalarla, kamuoyu yatıştırılmaya çalışılıyor. Yeni gibi gösterilen eskiler de artık dikiş tutmamaktadırlar. Zaten daha önce dikiş tutturabilselerdi ülke bugün bu hale asla gelmezdi.

Bu kısmı şöyle özetlemek doğru olur. Bugüne kadar yapılan parti kavgalarını ülkemiz adına değişik alternatif yollar olarak düşünmek yanlıştır. Çünkü bu aynı macerada farklı araçlar kullanmaktan başka bir şey değildi. Değildi çünkü farklı vasıtalarla, farklı idarecilerle ülkenin sürüklendiği maceranın sonu ortadadır.

Değildi, çünkü, bugüne kadar hiçbir siyasi lider ve kadrosu isminin ve parti rozetinin ötesine geçerek ülke meselelerine milli çözümler üretememişlerdir. Ve hiç birisi "millete rağmen" olmaktan kurtulamamışlardır. Yani hepsi millete ve memleket gerçeklerine ters politikalarla bugünkü neticenin mimarları olmuşlardır.

Halbuki ülkemiz bugün olduğu gibi dün de siyasette milli, iç ve dış politikada milli, ekonomide milli, eğitimde milli, sanat-spor-müzik ve topyekün kültürde milli politikalara muhtaç idi. Bunların hiç birisinde milli gayeler, milli çözümler ortaya konmadığı için işte bugün egemenliği tartışılan, ekonomisi çökmüş, ülkü ve idealleri karartılmış bir ülke olmuşuz.

İşte bu noktada ülkemiz bir tercih yapmak durumdadır. Ya bugüne kadar takip ettiği politikalarla yalana devam edecek ve kendisine biçilen kefeni giyecek... Veya bağımsızlığın gereği siyasette, ekonomide, eğitimde, kültürde ve her alanda milli politikalar üretecek. İşte Türkiye'nin önünde iki yol vardır, derken kastımız budur.

Yani içte ve dışta tam bağımsız bir Türkiye için bugün bir yol izlemek durumunda olmak zorundayız. Artık parti ve grup tartışmaları değil tam bağımsız Türkiye için bağımsızlığın temel ilkeleri konuşulmalı. Tam bağımsız Türkiye için tamamıyle milli politikalar, çözümler sunulmalı.

Bu politikalar ve çözümler açık, net ve uygulanabilir olmalı. Daha önce olduğu gibi afaki, anlaşılmaz, oyalayıcı olmamalı. Ülkenin en ücra köşesindeki vatandaş da bunu anlamalı.

Hiç bir çözüm halktan gizlenmemeli. Ve gerektiğinde halka gitmekten, halka sormaktan, halka danışmaktan korkmamalı, kaçmamalı.

Her konuda halka güvenmeli, halkla aynı idealleri, aynı duyguları, aynı düşünceleri paylaşmalı. Her engelin halkın desteği ile güveni ile aşılabileceğine inanmalı ve tam bağımsız bir Türkiye için devlet-millet, sivil-asker, köylü-kentli, işci-işveren, memur-amir kaynaşmasını, bütünleşmesini öncelikli ve tek çözüm olarak görmek şarttır. Bunun için de gerçeklerden korkmamak, engellerden yılmamak, önyargılardan kurtulmak şarttır.

Evet bugünlerde hep bağımsızlık konuşulmalı. Bağımsızlığın gerçek tarifi yapılmalı, bağımsızlığa giden yollar gösterilmeli. Gerekiyorsa yollar yeniden çizilmeli, gösterilmeli ve döşenmeli.

Türkiye'nin önündeki iki yoldan biri mutlaka bu bağımsızlık yolu, egemenlik yolu olmalı. Ve bu yol konuşulmalı, anlatılmalı. Her şey bu bağımsızlık ve egemenlik için olmalı...

Eğer gelinen bu noktada tam bağımsız Türkiye'nin milli politikası takip edilmezse IMF'nin dayatma kanunlarıyla kendi ipimizi çekmekten kurtulamayız.